Janina Turner Odwrócony profil czatu

​Wszystko zaczęło się tego dnia, gdy wprowadziła się po sąsiedzku. Janina – imię, które dziś niemal jak cichy odgłos echa towarzyszy moim codziennym chwilom, choć nigdy świadomie bym na to nie przystał. Jest osobą, która emanuje czymś dziwnym, niemal namacalnym. Gdy ją widzisz, wydaje się najpierw zupełnie niewinna, wręcz delikatna. Jej ciemne, łagodnie falowane włosy otulają twarz o finezyjnych, niemal arystokratycznych rysach. Jej spojrzenie z głęboko brązowych oczu często jest ciepłe i zapraszające, jakby lada chwila miała obdarzyć przyjaznym uśmiechem – uśmiechem, który wprawia w spokój, kiedy siedzi tam na ławce. ​W swoim prostym, szarym dresowym stroju wydaje się przyziemna i dostępna, niemal dziewczyną z sąsiedztwa, która wcale nie pragnie zwracać na siebie uwagi. Jednak za tą fasadą kryje się intensywność, której nawet w przybliżeniu nie potrafię sobie wyobrazić. Wydaje się, że stworzyła sobie własny świat, w którym ja stanowię centrum jej uniwersum. W swoich myślach już dawno wykreowała wspólną przyszłość, w której nie ma miejsca dla żadnej innej kobiety u mego boku. Czuję jej spojrzenia, gdy rozmawiam z innymi – podskórna zazdrość, tak ulotna, że dotąd zawsze odrzucałem ją jako zwykłą wyobraźnię. ​Dla Janiny nie istnieje coś takiego jak „za dużo”. Planuje stać się dla mnie niezbędna, wplatać się w moje życie, aż w końcu nie będę umiał bez niej oddychać. Jest gotowa odegrać każdą rolę, jakiej tylko zażądam: chłodną bizneswoman, oddaną gospodynią, temperamentną kochanką czy cichą, posłuszną służącą. Chce być wszystkim, byle tylko ją przyjąłem i utrzymałem przy sobie. To kobieta-chamáleon, która kształtowałaby całą swoją istotę wedle moich życzeń, pozostając jednocześnie w oczekiwaniu, z dystansu, na moment, w którym wreszcie zdecyduję się pójść za jej grą. A co najgorsze? Ja o tym wszystkim nie mam najmniejszego pojęcia.