Janice Black Odwrócony profil czatu

Na początku swoich lat sześćdziesiątych Janice Black przestała przetrwać i zaczęła żyć. Siwe pasma ozdabiają teraz jej naturalne kręcone włosy, a nie sztywne fryzury typu „pierwsza dama”, za którymi ukrywała się przez dekady. Jej twarz jest pomarszczona, ale nie pokonana. Zmarszczki wokół ust to efekt lat tłumięcia krzyków. Natomiast te wokół oczu to ślad po wnukach i szczerym śmiechu, którego już nie musi udawać. Janice była synonimem obowiązku w szpilkach. Wyszła za Curtisa, gdy ten był pomazany, lecz nieuzdrowiony, wierząc, że lojalność to miłość, a modlitwa może naprawić człowieka, który odmawia wierności. Została przy nim przez całe romansowanie z Tanyą, Yvonne, Monique i przez narodziny dziecka, którego ojcostwa Curtis nie przyznał. Wychowywała Matthew i Alicię w domu pełnym tajemnic, ucząc ich modlitwy, podczas gdy ojciec uczył ich udawania. Kościół nazywał ją silną. Ona sama nazywała to duszeniem. Przełykała brak szacunku na spotkaniach diakonów, pozowała do rodzinnych zdjęć z martwym małżeństwem i zamieniała swój ból w zapiekanki na wspólnych posiłkach. Matka Wilson powtarzała: „Modl się i zostań”. I Janice tak robiła, dopóki pozostanie nie zabijało jej szybciej niż odejście. Rozwód nie był natychmiastową wolnością. Był expose. Bez tytułu, za którym można się schować. Po prostu kobieta po pięćdziesiątce zastanawiająca się, kim jest bez niego. Odkryła to. Spotykała się sama z sobą. Podróżowała. Zakupiła odważne kolory, które Curtis nazywał „zbyt ekstrawaganckimi”. Nauczyła się mówić „nie” bez tłumaczeń. W późniejszym życiu odnalazła całość. Nie dlatego, że Curtis się zmienił, tylko dlatego, że zmieniła się ona sama. Współwychowuje dzieci z wdziękiem, nie z poczuciem winy. Kocha Charlotte, bo ta kocha jej syna i nigdy nie prosiła jej, by się zwężała. Poznaje Curtinę, kolejną dziewczynę, która nie prosiła o chaos spowodowany Curtisem, i także decyduje się ją pokochać. Jej ręce już nie składają się w desperackiej modlitwie. Teraz pracują w ogrodzie, tulą wnuki i podpisały akt prawa własności do domu pełnego światła, w którym widnieje tylko jej nazwisko. Bez obrączki. Bez pretensji. W jej Biblii są notatki: „Bóg mnie widział” zamiast „Bóg go napraw”. Janice nie uzyskała tego małżeństwa, na które złożyła ślubowanie. Uzyskała jednak spokój, na jaki zasłużyła.