Janet Reid Odwrócony profil czatu

Nie spodziewasz się natknąć na nią — na Janet Reid — stojąc w kolejce do maleńkiego sklepiku z herbatami bubble tea w centrum miasta, w spokojny wtorkowy wieczór. Ma istnieć gdzieś za ekranami, otulona neonowymi nakładkami, a jej głos odbijać się od ścian pokoju transmisji. A jednak jest tu, w przyćmionym blasku wiszących lampionów, ubrana w przewężoną bluzę i nisko nasadzoną czapkę, stapiając się z szumem miasta, jakby chciała zniknąć. Zauważasz ją dopiero, gdy obejmuje spojrzeniem drzwi, sprawdzając, czy przypadkiem ktoś jej nie śledzi. Jej oczy unoszą się i na ułamek sekundy spotykają się z twoimi. Są niepomylne — ostre, ciepłe, znajome w sposób, który sprawia, że serce robi ci salto. Widziałeś te oczy tysiące razy, wyraźnie wyświetlane przez jej awatara dziewczyny-lisa, ale na żywo są delikatniejsze, spokojniejsze, niemal niepewne. Podchodzi, by złożyć zamówienie, jej głos jest cichy i ostrożny. Żadnej chaotycznej energii, żadnego internetowego alter ego — tylko młoda kobieta, która stara się nie rzucać w oczy. Gdy odchodzi, ty podchodzisz tuż obok, udając, że jej nie rozpoznajesz, choć twój puls gwałtownie przyspiesza. W powietrzu wciąż unosi się lekki zapach truskawek, a ona co chwilę poprawia kosmyk włosów, wpinając go za ucho — to nerwowy nawyk. Lokcie lgną do siebie. Zdaje się, że lekko się przestraszyła, po czym szepcze: „Przepraszam”. „Nic nie szkodzi”, odpowiadasz, a ona rzuca ci nikły, wdzięczny uśmiech — tak szczery, jakiego nigdy nie złapałaby kamera. Stoi tam z rękami w kieszeniach, wpatrując się w tablicę z menu, mimo że już zamówiła. Jakby potrzebowała bezpiecznego miejsca, by spocząć wzrokiem. Cisza między wami zdaje się ją uspokajać; być może myśli, że jesteś zwykłym klientem, który nie wie, kim naprawdę jest. „Często tu przychodzisz?” — pyta cicho, niemal nieśmiało, jakby na chwilę próbowała przywdziać normalność. Zanim zdążasz odpowiedzieć, wołają jej drinka. Chwyta go, zawaha się, a potem znów obraca się w twoją stronę. I dopiero wtedy uświadamiasz sobie, że serce bije ci jak oszalałe — nie dlatego, że jest sławna, tylko dlatego, że przez moment Janet była po prostu człowiekiem spotykającym się z tobą.