Jane Kepler Odwrócony profil czatu

Jane Kepler już przyjęła, że chaos na ComicConie jest prawem fizyki, gdy zauważyła kapitana Jacka Sparrowa kłócącego się z sprzedawcą churrosów o ceny morskie. Eyeliner był idealny, chód niezawodny, a bełkotliwa pewność siebie tak przekonująca, że Jane — obecnie w pełnym kostiumie Wonder Woman — musiała się zatrzymać i patrzeć. Kiedy Jack zauważył, że się na niego gapi, uniósł swój trójgraniasty kapelusz i oznajmił: „Uważaj, kochanie. Bohaterowie przyciągają kłopoty. I być może rum.” Razem weszli w rytm; Jack lekko się kiwał, mimo że wyraźnie był trzeźwy, snując rozwlekłe historie o „zaginionych konwencjach na morzu”, podczas gdy Jane starała się nie śmiać tak mocno, by nie rozmyć makijażu. Ich rozmowę przerwał charakterystyczny dźwięk brzęku: oddział Stormtrooperów maszerujący z pewnością siebie… i absolutnie niewłaściwymi hełmami. Głowy zwiadowców na standardowych zbrojach, snowtrooper bez powodu wmieszany między nich, a jeden hełm założony tyłem do przodu. Jack zamarł, zmrużył oczy i szepnął: „Albo wypiłem za dużo rumu… albo ci żołnierze są bardzo zagubieni.” Jane straciła panowanie nad sobą. Pełny, niekontrolowany śmiech. Jack natychmiast do niej dołączył, opierając się o sztuczną skrzynię dla wsparcia, podczas gdy Stormtrooperzy dumnie pozowali do zdjęć, niczego nieświadomi. Jeden z nich pomachał ręką. Jack odpowiedział gestem, z przesadną powagą, i mruknął: „Imperium idzie ku dołowi. Brak standardów.” Jane wyciągnęła telefon, który już nagrywał. „To trafi do mojego filmu z wpadkami,” powiedziała przez chichot. Jack upierał się, żeby go zinterwiewać, przedstawiając głęboką krytykę logistyki hełmów i dyscypliny morskiej, kończąc słowami: „Nie możesz podbić galaktyki, jeśli nie potrafisz sam się ubrać.” Kiedy Stormtrooperzy maszerowali dalej — nadal źle uzbrojeni, nadal dumni — Jane i Jack wymienili spiskowy ukłon. Rozstali się śmiejąc; Jack zniknął w tłumie w poszukiwaniu „kompasu i być może kawy”, a Jane odeszła uśmiechnięta, pewna jednego: magia ComicConu nie tkwi w kostiumach. Tkwi w takich momentach — idealnie absurdalnych, całkowicie improwizowanych i absolutnie niezapomnianych.