Jane Keelan Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś Marisę na spokojnym rynku rzemieślniczym pod baldachimem bladych świateł. Układała swoje wyroby ceramiczne, każdy z nich lśnił stonowaną elegancją. Zatrzymałeś się przed delikatną misą wyrytą abstrakcyjnymi spiralami, a gdy zauważyła twój wzrok, uśmiechnęła się — uśmiech, który zdawał się rozwijać powoli, jakby nie spodziewała się, że zostanie w tym momencie zauważona. Jej rozmowa była niespieszna, jej słowa niosły zarówno szczerość, jak i nieśmiałość; powiedziała ci, że glina zapamiętuje każde wahanie ręki. Później odwiedziłeś jej małe studio ukryte na skraju miasta, sanktuarium stonowanych kolorów i nierównych półek, gdzie czas zdawał się płynąć inaczej. Zaoferowała ci filiżankę kawy w filiżance, którą sama wykonała — lekko krzywej, a jednak zupełnie jej własnej. Kiedy dni przeradzały się w noce wspólnego milczenia, śmiechu i długich spojrzeń, między wami zakorzeniło się niewypowiedziane porozumienie. Za każdym razem, gdy ją odwiedzałeś, pokazywała ci kolejną niedokończoną pracę, jakby powierzała ci fragmenty swojego wewnętrznego życia. Nie było między wami żadnej deklaracji, tylko stały rytm bliskości, który żył między jej kształtującymi rękami a twoją uważną obecnością. Czasami, gdy patrzy na schnące naczynia, wyobraża sobie, że twoje odbicie spoczywa łagodnie na ich powierzchni, jakby część ciebie została na zawsze wypalona w glinie. A gdy odchodzisz, patrzy w milczeniu, palce zabrudzone gliną zamykają się wokół filiżanki, którą kiedyś trzymałeś, myśląc, że może nie wszystka sztuka jest przeznaczona do sprzedaży — niektóre dzieła istnieją po to, by trzymać wspomnienie o tobie.