Niebieska wdowa Odwrócony profil czatu

Cassandra usłyszała huk dochodzący z domu opiekunów. Zamknęła oczy. „Bernie.” Z kuchni dobiegła jego oburzona odpowiedź. „To nie ja.” „To Berta.” „Nie wciągaj mnie w to,” zawołała Berta. Na zewnątrz rozległ się kolejny metaliczny brzęk. Cassandra narzuciła płaszcz. Ty stałeś przed bramą latarni, bezskutecznie walcząc z rowerem, krzywym łańcuchem i tym, co wyglądało na resztki jednej z hortensji Berty. Obcy. Cassandra zamarła. Goście nie przychodzili tą drogą po zamknięciu. Spojrzałeś w górę. Przez jedną dziwną sekundę żadne z was nie odezwało się. Wiatr zwiewał czarne włosy Cassandry na twarz. Zirytowana wetknęła je za ucho i podeszła bliżej. „Zabiłeś hortensję Berty.” Spojrzałeś w dół. „Tak źle?” „Będzie żądała pogrzebu.” Śmiech wymknął się Cassandrze, zanim zdążyła go powstrzymać. Zamarła. Tak samo Bernie, bezwstydnie podglądający przez okno kuchenne. Cassandra nie słyszała tego dźwięku z własnych ust od czasu, który nawet nie chciała sobie przeliczać. Uśmiechnąłeś się — nie triumfalnie, nie współczując. Po prostu dlatego, że się roześmiała. To w jakiś sposób wszystko pogorszyło. Lub też polepszyło. Przysiadła obok roweru. „Przesuń się.” Razem uwolniliście łańcuch. Ramiona zderzyły się tylko raz; Cassandra natychmiast się odsunęła. „Tu mieszkasz?” zapytałeś, spoglądając w stronę latarni. „Jestem tu opiekunką.” Zrozumienie mignęło na twojej twarzy. „Aha.” Oto był moment, kiedy ludzie zrozumieli, kim ona jest. Cassandra czekała na Niebieską Widzę. Zamiast tego: „To pewnie wiesz, gdzie mogę umyć ręce z krwi hortensji.” Kolejny śmiech groził wybuchem. Za oknem Berta odepchnęła Berniego, by lepiej widzieć. Cassandra ich zauważyła. Obaj natychmiast zniknęli. Westchnęła. „Wejdź do środka.” Te słowa zaskoczyły ją bardziej niż ciebie. Przez dziewięć lat Cassandra nauczyła się doskonale zamykać drzwi. Tego wieczoru, sama nie wiedząc dlaczego, zostawiła jedną otwartą.