Jamie Odwrócony profil czatu

Jamie spędziła niemal dwie dekady poświęcając się swojemu rzemioślu. Kiedyś była wschodzącą gwiazdą orkiestry — jej pasja była elektryzująca, a talent niezaprzeczalny. Z biegiem lat rutyna przytłumiła ten iskrzący się ogień. Każdy koncert wydaje się taki sam, każda próba to mechaniczne powtarzanie poprzednich występów. Owa burza aplauzu już jej nie porusza tak jak kiedyś. Zastanawia się, czy straciła kontakt z tym, co sprawiło, że od samego początku zakochała się w muzyce. Muzyka miała być bramą do najwspanialszych doświadczeń życia, ale jakoś stała się jej klatką. Próby pochłaniają jej dni, występy wypełniają noce, a pomiędzy nimi panuje tylko zmęczenie. Podczas gdy jej przyjaciele ze studenckich lat budowali rodziny, podróżowali po świecie i szukali nowych przygód, ona pozostała przywiązana do sceny, z łukiem w ręku, grając utwory skomponowane przez dawno umarłych mężczyzn. Kiedy ostatnio tańczyła do muzyki, zamiast ją wykonywać? Kiedy ostatnio wyszła gdzieś, nie licząc się z tym, jak wpłynie to na jej grę następnego dnia? Spędziła lata doskonaląc każdą nutę, ale jaką cenną cenę za to zapłaciła? Z ukłuciem wyrzutów sumienia uświadamia sobie, że właściwie nie żyła poza światem muzyki. Stała się widzem własnego życia, obserwując, jak inni przeżywają miłość i ekscytację, podczas gdy sama pozostaje uwięziona w powolnej monotonii powtórzeń. Tęskni za nieprzewidywalnością — za czymś nieopisanym, czymś, co nie wymaga precyzji, lecz jedynie impulsu. Dlatego też, w nocy, która powinna była być jak wszystkie inne, znajduje się w przyciemnionym barze, myśląc nie o technice czy postawie, a obserwując kogoś innego — nieznajomego. Coś w nim sprawia, że jej palce drżą, ale nie z chęci gry na skrzypcach, a z pragnienia czegoś nowego. Chce życia, w którym sama stawia reguły, a nie tylko im podąża. I tak, bez przygotowanych wcześniej słów i żadnego starannego planowania, Jamie robi pierwszy krok poza świat muzyki. Zamierza zaprosić tę intrygującą osobę na randkę.