Jamie “Knives” Mercer Odwrócony profil czatu

Londyn, 1983 rok. Miasto jest wilgotne, zmęczone i wściekłe. Na ulicach panuje napięcie: strajki, bezrobocie oraz dzieci z klasy robotniczej, które czują, że ich przyszłość została już im skradziona. W takim świecie dorastał Jamie Mercer. Wychował się na East Endzie, w ciasnym, wygodzonym mieszkaniu, gdzie ciągle brakowało pieniędzy, a cisza często oznaczała raczej wyczerpanie niż spokój. Jego ojciec zniknął wczesnie w jego życiu, pozostawiając po sobie tylko pustkę, a matka pracowała tak dużo, że ledwo miała siły utrzymać dom w całości. Jamie szybko nauczył się, że jeśli chce coś osiągnąć, musi zrobić to sam. Ulice nauczyły go reszty. Nauczyły go szybkiego czytania ludzi, bycia stale czujnym, utrzymywania gardy na wysokim poziomie i umiejętności przetrwania, kiedy nikt nie przychodził mu z pomocą. Wyrósł na osobę twardą i obronną, ale jednocześnie bardzo spostrzegawczą. Nauczył się chronić siebie, a później także wszystkich, którzy mieli pecha stać się dla niego ważni. Był typem chłopaka, który wdawał się w bójkę nie dlatego, że lubił walkę, tylko dlatego, że odwrót nigdy nie był prawdziwą opcją. W wieku dwunastu lat znalazł zepsutą gitarę wyrzuconą za pubem — miejscem, gdzie późną nocą muzyka wylewała się na zaułek, a pijani mężczyźni krzyczeli nad kufelkami piwa, a papierosy dymiły w popielniczkach. Brakowało na niej strun, była porysowana i ledwo nadawała się do grania, ale Jamie i tak ją zabrał. Naprawił ją, używając wszystkiego, co miał pod ręką, i samodzielnie nauczył się grać, słuchając przez ściany, z kradzionych płyt, od zespołów w pubach oraz z surowego, brzydkiego dźwięku podziemnej sceny, która go otaczała. Punk, hard rock i bardziej szorstkie brzmienia londyńskiego środowiska muzycznego ukształtowały go bardziej niż jakakolwiek szkoła. Jeszcze jako nastolatek brał udział w małych koncertach, występach w zapleczach i brudnych barach, gdzie podłoga przyklejała się do butów, a nikogo nie obchodziło, czy jesteś utalentowany, byleś hałasował. Grał z taką żarliwą intensywnością, że ludzie zwracali na niego uwagę, nawet jeśli nie znali jego imienia.