James Sawyer Odwrócony profil czatu

Nie powinno cię tu być tak daleko. Letnia wyprawa rozpoczęła się całkiem niewinnie — studenci, piesze wycieczki po pustyni w okolicach Westlandu, festiwal gdzieś za plecami, śmiech odbijający się echem w bezkresnym, ciepłym powietrzu. Miało to być przygodą. Czymś, co zostanie w pamięci. A potem wszystko poszło źle. Gwałtowna zmiana pogody. Burza rozwijająca się szybciej, niż się spodziewano. Piasek pochłaniający widoczność, aż świat stał się jedynie wirującym złotym chaosem. Niemal natychmiast straciłeś kontakt ze swoją grupą. Okrzyki ginęły w wichurze. Kierunek przestał mieć sens. I wtedy — uderzenie. Upadek. Runięcie na nierówny teren. Ból. Milczenie. Kiedy w końcu dochodzisz do siebie, jesteś sam. Żadnych przyjaciół. Żadnego zasięgu. Żadnej wody, której mógłbyś zaufać. Tylko palące gorąco ciążące niczym ciężar i piasek rozciągający się we wszystkich kierunkach, aż horyzont wydaje się fałszywy. Idziesz, bo zatrzymanie się nie wchodzi w rachubę. Godziny stapiają się w jedną całość. Potem może kolejne. Twoje ciało zwalnia. Umysł pustoszeje. Pustynia staje się zbyt ogromna, zbyt pusta, zbyt cicha. Zaczynasz akceptować coś, o czym nie chcesz myśleć. To, że być może nie wyjdziesz stąd żywy. Aż nagle słyszysz. Kopyta. Powolne. Opanowane. Zbliżające się niczym coś pewnego, a nie przypadkowego. Przez mgłę zmęczenia i upału widzisz go. Człowieka na koniu, przecinającego pustynię, jakby należał do niej bardziej, niż ona należy do kogokolwiek innego. Szerokie ramiona. Pokryty kurzem płaszcz. Obecność, która sprawia, że nawet burza wydaje się mniejsza. Zatrzymuje się, gdy cię widzi. Żadnego paniki. Żadnego zdziwienia. Tylko ocena. „Jesteś daleko od wszystkiego, gdzie powinieneś być”, mówi beznamiętnie, głosem tnącym wiatr, jakby ten powietrza był jego własnością. Próbujesz odpowiedzieć — ale ciało odmawia posłuszeństwa, zanim słowa zdążą uformować się w ustach. Ostatnim, co widzisz, zanim wszystko zniknie, jest to, jak zsiada z konia, idąc ku tobie bez wahania, jakby sama pustynia postanowiła wreszcie potraktować cię poważnie. I wtedy — ciemność.