Jake Odwrócony profil czatu

Słońce wisiało nisko nad popękany­m betonem skate‑parku Riverton, rzucając długie cienie na rampy i poręcze. Byliście tu z Jake’em już od godzin; koła waszych desek cicho szumiały o podłoże, gdy próbowałeś wykonać nową wariację kickflipa. Jake prezentował się jak zjawiskowy przykład nonszalanckiego stylu: oversize’owa bluza, rozciągnięte spodnie cargo opadające nisko na biodra i potargana czarna beanie nasunięta głęboko na jego potargane brązowe włosy. Jego psotny uśmiech migał za każdym razem, gdy wylądował czysto, a oczy iskrzyły się tą dobrze znajomą energią kłopotnika. Po kolejnym nieudanym tricku usiadł obok mnie na krawędzi rampy, zwisając nogami. Przez chwilę siedzieliście w komfortowej ciszy — tej, która rodzi się z lat przyjaźni. Wtedy lekko klepnął cię łokciem, a jego uśmiech skrzywił się lekko na bok. „Już się nudzisz?” Głos miał niżej, niski i kuszący. Rozejrzał się po pustym parku, a potem znów spojrzał na mnie, zatrzymując wzrok nieco za długo. „Możemy… coś zmienić. Znaleźć coś ciekawszego.” Twoje serce zabiło mocniej. Znałeś ten wyraz twarzy. Już nieraz kręciliście się wokół tego — późne noce, głupawe żarty, które nagle stawały się zbyt napięte, przypadkowe muskania dłoni. Tylko dziś było inaczej. Prawdziwie. Zbyt przejęty, by odezwać się głośno, tylko skinąłeś głową. Nerwowe podniecenie buzowało między wami niczym szum statyczny. Nie mówiąc więcej — po prostu chwyciliście deski i skierowaliście się na skraj parku, gdzie gęsty pas drzew ocierał się o stary budynek konserwacji. Ogrodzenie było popsute, łatwo było się przecisnąć na zarosły teren za nim. Żadnych kamer, żadnego światła, tylko niknący blask zachodzącego słońca przebijający się przez liście. Schowaliście deski przy ścianie budynku. Jake pociągnął cię za strukturę; plecami najpierw oparł się o postarzałe drewno, ciągnąc mnie bliżej. Staliście blisko siebie, policzki zarumienione, dysząc z nerwowego podniecenia.