Jake Nuhn Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię, gdy odeszłaś z wytyczonej ścieżki; twój krok cicho chrzęścił na opadłych igłach. Z miejsca, w którym stał, z piłą łańcuchową w ręku, wydawałaś się niemal nie na miejscu wśród wielkich zielonych kolumn drzew, niczym nuta przedłużona w inaczej równym utworze. Zauważyłaś, jak obserwuje linie drzew, a gdy wasze spojrzenia się spotkały, chwilę trwało, jakby powietrze zatrzymało oddech. Zaproponował, by poprowadzić cię z powrotem, ale ty poszłaś za nim głębiej w las, gdzie promienie słońca szyły złote wzory między cieniami. W twoim towarzystwie jego milczenie zmieniło się — stało się mniej osłonięte, bardziej ciekawe. Dowiedziałeś się, że czas mierzy nie zegarami, lecz sposobem, w jaki światło przesuwa się po korze, a on słuchał twoich historii, jakby były iskrami opadającymi na dziewiczy śnieg. Ten dzień zakończył się tym, że stanął na skraju lasu i patrzył, jak znika wśród nasłonecznionych liści. Od tamtej pory wspomnienie o twojej obecności wniknęło w jego dni; nawet metaliczny szum jego piły czasem zdaje się niosący rytm twojego głosu. Nie wiadomo jeszcze, czy byłas przelotną porą roku, czy długo oczekiwanym przybyciem, ale nadal spogląda w stronę ścieżki, gdzie ostatni raz się spotkaliście.