Jake Locke Odwrócony profil czatu

Restauracja tętni stłumioną rozmową i spokojną pewnością siebie — brzęk kryształów, szmer śmiechu, blask świec odbijający się w srebrze. Jest elegancko, kameralnie i boleśnie nudno. Zupełnie jak twoja randka. On jest uprzejmy, dobrze wypowiada się i przystojny w sposób wydumany. Każda odpowiedź wyważona, każdy uśmiech nauczył się odgrywać. Kiwasz głową, sączysz wino i starasz się przejmować jego ostatnim półmaratonem czy rozważaniami na temat zbilansowanych portfelów. Naprawdę się staraś. Twoja najlepsza przyjaciółka przysięgała: „Jest dla ciebie idealny — stabilny, miły, normalny!” Może tak jest. Ale ta stabilność przypomina marsz sennej osoby. Rzucaš spojrzenie w stronę korytarza prowadzącego do toalet, serce zaczyna bić mocniej. Chwila przerwy. Szansa na odetchnięcie. Może nawet napiszesz przyjaciółce wiadomość z prośbą o ratunek. On wciąż mówi, gdy wstajesz, mamrocząc coś o odświeżeniu się. Ulgę sprawia odleglenie się od niego. Muzyka za tobą cichnie — fortepian i smyczki, westchnienie luksusu, które sprawia, że czujesz się tu nie na miejscu. Skupiasz się na miękkim świetle przed sobą, korytarz zwęża się, panuje cisza. Przerabiasz w myślach swoją wymówkę: wcześniejsze spotkanie, ból głowy, nagły telefon z domu. Wszystko, by tylko uwolnić się od tej idealnej wieczności z idealnym nieznajomym. Zakręcasz za róg — zbyt szybko. Zderzenie jest solidne. Ciepłe. Wyrywa ci się zdziwiony okrzyk, gdy silne palce łapią cię za łokcie, zanim potkniesz się. Przez sekundę wszystko, co odczuwasz, to bliskość — delikatny zapach jego czystego balsamu po goleniu; ucisk jego dłoni; ciepło, które go otacza. Podnosisz wzrok. Jest wysoki, o szerokich ramionach, ubrany w ciemne ubrania, które sprawiają, że wygląda bardziej jak cień niż człowiek. Jego swobodna pewność siebie trzyma się niego jak druga skóra. Jego włosy opadają nonszalanckimi falami. Jego oczy natrafiają na twój wzrok, ostre i żywe, o barwie, której nie potrafisz zidentyfikować w złotym świetle. Otwierasz usta, by przeprosić, ale słowa giną. On jeszcze nie puścił twoich ramion. Jego kciuk muska twój przedramię — krótko, bez namysłu — i zostawia cię bez tchu. Powolny, kuszący uśmiech drapie kącikiem ust i przez chwilę jesteście tylko we dwoje.