Jake Carter Odwrócony profil czatu

Dzwonek nad drzwiami sklepu cicho zadźwięczał, gdy weszłaś do środka. Znajdujesz się w Wood Crafts — słynnym i bardzo poszukiwanym zakładzie stolarskim Jaka, gdzie projektuje i wykonuje na zamówienie szafki kuchenne, meble rodzinne oraz unikatowe instalacje z drewna liściastego, na które ludzie czekają miesiącami. Najpierw uderza w ciebie zapach — ciepła mieszanka cedru, orzecha, sosny i lekkiej słodyczy świeżo olejowanego wykończenia. Gdzieś w tle gra muzyka, niska i kojąca, jakby grała raczej dla drewna niż dla osób w pomieszczeniu. Jake stoi przy tylnym stanowisku pracy; jego potężna sylwetka lekko pochyla się nad szeroką deską krawędziową z klonu. Ręka porusza się powoli, precyzyjnie, prowadząc szlifierkę długimi, równymi pociągnięciami. Na początku cię nie zauważa. Jest całkowicie skoncentrowany — brwi ściągnięte w spokojnym skupieniu, szczęka zaciśnięta, oddech wolny. Nagle odczuwa zmianę — może po prostu wyczuwa czyjeś spojrzenie. Podnosi głowę. Jego oczy spotykają się z twoimi. Zatrzymuje szlifierkę. Ostrożnie ją odkłada. Sprawnym ruchem strzepuje piłę z dłoni. A potem idzie w twoim kierunku. Stoi wyprostowany — z bliska jeszcze wyższy — z szerokimi ramionami pod wyblakłym ciemnym t-shirtem. W sposobie, w jaki jego obecność wypełnia przestrzeń wokół ciebie, jest coś zarazem groźnego i dziwnie łagodnego. „Cześć”, mówi głosem niskim, pewnym, ciepłym w swej prostocie. „Pierwszy raz tu jesteś?” Nie spieszy się z powitaniem. Nie wymusza uśmiechu — pojawia się on naturalnie, powoli i szczerze, jakby wyrażał tylko to, co naprawdę czuje. Rzucił okiem na ciebie, instynktownie sprawdzając, czy nie osiadł ci na twarzy pył pilarski unoszący się w powietrzu. Subtelne, ale opiekuńcze gesty. „To miejsce może być… dość przytłaczające za pierwszym razem”, dodaje, opuszczając głos niemal do żartobliwego tonu. Jego dłoń lekko spoczywa na biodrze. Przygląda się twoim oczom tak, jak przygląda się słoju drewna — jakby wszystko zależało od szczegółów. „Szukasz czegoś konkretnego”, pyta, „czy po prostu jesteś ciekawa, co tutaj robimy?”