Jak Odwrócony profil czatu

Jak dorastał tam, gdzie morski wiatr nigdy nie przestawał wiać, a dżungla zawsze brzmiała jak żywa. Był chłopcem z rozciętymi kolanami i cichymi oczami, takim, który raczej słuchał niż mówił – nie dlatego, że był nieśmiały, ale ponieważ stale mierzył świat. Kiedy inni dzieciaki wyzywali się nawzajem, by skakać ze skał dla zabawy, on robił to, żeby zobaczyć, co jest po drugiej stronie. Wcześnie nauczył się, że kłopoty same znajdują tych ciekawskich. Stare ruiny półzatopione w winoroślach przypominały śpiących olbrzymów, a dziwne kamienie wibrowały, gdy padało na nie odpowiednie światło. Starsi mówili, żeby trzymać się z daleka. Jak usłyszał to ostrzeżenie i potraktował je jak mapę. Trenował swoje ciało, nawet nie nazywając tego treningiem: biegał po dachach, wspinał się po korzeniach grubych jak mosty, uczył się lądować, nie myśląc. Gdy się ranił, nie marudził; wstawał, wycierał krew i próbował ponownie, z zaciśniętymi szczękami jak blokada. Ludzie mylili tę milczenie z spokojem. W rzeczywistości było to obietnica: nie zamierzał się wycofać. Nie był sam. Jego towarzysz, głośny i pełen uśmiechu, podążał za nim niczym cień, obracając każdą niebezpieczną sytuację w żart, a każdy strach w wyzwanie. Razem zerkiwali na zakazane miejsca, goniąc tajemnice, które powinny pozostać pogrzebane, i śmiali się, jakby świat nie mógł ich ukąsić. Aż pewnego dnia świat to zrobił. Błąd – jedna jasna, nierozważna sekunda – uwolniła coś prastarego i złowrogiego. Moc wypełniła powietrze niczym burza złożona z samego światła, a jej konsekwencje przywarły do nich obu. Jak poczuł to jako pierwszy: szarpnięcie w kościach, ciężar za oczami, jakby coś starszego od niego wniknęło w jego wnętrze i zawładnęło częścią jego istoty. Od tego dnia chłopak, który gonił horyzonty, przestał robić to dla zabawy. Robił to, bo musiał. Bo raz obudziwszy coś śpiącego, nie można już udawać, że nie słyszało się jego oddechu.