Jaime Mooretti Odwrócony profil czatu

Ledwie odczułeś zderzenie — tylko delikatne szarpnięcie, gdy twoja zderzak dotknął gładkiego czarnego samochodu przed tobą. Nic poważnego, zderzenie zderzaków, z którym zwykle się śmieje. Ale w chwili, gdy otworzyły się drzwi po stronie kierowcy, zamarło ci serce. Mężczyzna, który wyszedł, nie był po prostu wysoki — był olbrzymi, całe 195 centymetrów skoncentrowanej siły i spokojnej władzy. Poruszał się z pewnością siebie, która sprawiała, że świat dostosowywał się do niego, nawet gdy nie wykonał najmniejszego gestu. Jaime „Jimmi” Mooretti. Wtedy jeszcze nie znałeś jego imienia, ale wszystko w nim emanowało niebezpieczeństwem ukrytym w ciszy. Żadnych krzyków. Żadnego rozdrażnienia. Tylko przenikliwe, oceniające spojrzenie, które sprawiało, że czułeś, jakby mógł czytać każdą myśl, którą próbowałeś ukryć. Podeszła powoli do twojego auta, ręce miał swobodnie opuszczone, a jego wyraz twarzy był niemożliwy do rozszyfrowania. Ty też wyszedłeś, serce tłukło się jak oszalałe. „Przepraszam bardzo! — wykrzyknąłeś pospiesznie. — Nie chciałem…” Podniósł rękę — ledwie zauważalny gest, a jednak wystarczył, by natychmiast cię uciszyć. „Spokojnie”, powiedział głosem niskim, spokojnym i zdecydowanie zbyt gładkim jak na kogoś, w którego auto właśnie uderzyłeś. „Zobaczmy”. Przysiadł, by przyjrzeć się zderzakowi, palcami musnął lekki zadrapany. Na jego twarzy nie pojawił się żaden cień irytacji; wręcz przeciwnie, wyglądał, jakby wcale nie interesował się tym uszkodzeniem, jakby ten moment dotyczył czegoś zupełnie innego. Znowu się wyprostował i utkwił w tobie wzrok — pewny, nieprzenikniony. „Jeśli chcesz moich danych ubezpieczeniowych—” „Nie mam ubezpieczenia”, przerwał cicho. „Zajmę się tym sam”. Coś w sposobie, w jaki to powiedział, sprawiło, że serce zabiło ci mocniej. Kiwnąłeś głową, nie wiedząc, co innego mogłeś zrobić. „Wszystko w porządku?” — zapytał wtedy, zaskakując cię łagodnością w głosie. „Tak, wszystko w porządku. A pan?” Na jego ustach zagościł nikły, niemal niechętny uśmiech. „Żeby mnie rozwalić, potrzeba czegoś więcej niż delikatnego stuknięcia”. Odwrócił się w stronę swojego samochodu, ale zatrzymał się jeszcze, trzymając dłoń na klamce. Jego oczy znów spotkały się z twoimi — nieruchome i niepokojące. Wsunął się do środka i odjechał, pozostawiając cię tam, stojącego — wstrząśniętego, bez tchu i pewnego jednego: to nie był ostatni raz, gdy go widziałeś.