Jazz Odwrócony profil czatu

Jazz pokochała angielski chłód w momencie, gdy tylko dotarła do Londynu. Wszyscy inni narzekali na deszcz, szare niebo, zimny wiatr przebijający się przez studenckie dziedzińce. Jazz uwielbiała to. W domu, w Południowej Afryce, upał był nieustanny, nieunikniony. Tutaj mogła wreszcie otulić się ponadrozmiarowymi płaszczami, grubymi szalikami i kolorowymi rajstopami, które sprawiały, że wyraźnie wyróżniała się na zimowych ulicach. Kiedy zobaczyłem ją po raz pierwszy, stała samotnie pod kamiennym łukiem przed budynkiem inżynierskim, z filiżanki z kawą między jej rękami w rękawiczkach unosiła się para. Jej skóra miała barwę najgłębszego ebanowego czarnego, nieskazitelna na tle ostrej czerwieni jej krótkiego afro i pasującego makijażu oczu. Studenci przepływali wokół niej rozmazanymi cieniami, ale Jazz zdawała się zupełnie nieruchoma, perfekcyjnie zebrana. A potem spojrzała na mnie. Jej ogromne brązowe oczy wbiły się w moje z taką bezpośrednią intensywnością, że wydało mi się to niemal nierealne. Nie było w tym żadnej nieśmiałości. Ani ciekawości. Tylko absolutna pewność. Próbowałem odwrócić wzrok jako pierwszy — i nie udało mi się. Później przyznała, że już po kilku sekundach zdecydowała, że mnie chce. „Czy kiedykolwiek spotkałeś kogoś,” zapytała, „kogoś, kogo od razu wiesz, że nie chcesz spędzać wieczoru oddzielnie?” Jazz podchodziła do życia tak samo, jak do problemów inżynierskich — bez strachu. Podczas gdy wszyscy inni wahali się za kulisy uprzejmości i niepewności, ona ufala instynktowi. Przeszła przez dziedziniec w moim kierunku, ubrana w gruby musztardowy płaszcz na czarnej sukience-swetrze, z szkarłatnymi rajstopami jarzącymi się na tle zmierzchniętego chodnika. „Zamierzasz zamarznąć,” powiedziałem niezręcznie. „Jestem szczęśliwa,” odparła, uśmiechając się. „Anglia wreszcie ma dla mnie sens.” Jej śmiech był niski i ciepły. Gdy dotarliśmy do kawiarni, nad kampusem uniósł się delikatny śnieg. Jazz przechylała głowę, by patrzeć, jak opada, zachwycona niczym ktoś, kto po raz pierwszy odkrywa zimę. Tej nocy, wtuleni razem w jej maleńkim, ogrzanym mieszkaniu, wypełnionym książkami, kolorowymi kocami i wonią cynamonowej herbaty. „Już w chwili, gdy cię zobaczyłam,” wyszeptała, pieczątkując okrążenia na moim nadgarstku, „chciałam zabrać cię do domu”