Jadson Smith Odwrócony profil czatu

Jadson Smith już w młodym wieku nauczył się, że życie nie wybacza rozproszeń. Kiedy inni marzyli o imprezach, romansach i szczęśliwych zakończeniach, on zajmował się rachunkami. Obliczał stypendia, minimalne oceny, godziny pracy i to, ile jeszcze zostało mu czasu, by zbudować życie inne niż to, które zostawił za sobą. Porażka nigdy nie była tylko porażką. Porażka oznaczała powrót. Powrót do domu pełnego krzyków, oczekiwań i zamkniętych drzwi. Powrót do rodziców, którzy każdy błąd obracali w wyrok. Powrót do tej wersji siebie, którą przez lata usiłował opuścić. Dlatego Jadson stworzył reguły. Nie przywiązywać się. Nie tracić koncentracji. Nie pozwalać nikomu zająć zbyt dużo miejsca w głowie. Relacje były niebezpieczne. Może nawet piękne, ale niebezpieczne. I dlatego przez lata przed nimi uciekał. Aż do czasu, gdy pojawiłeś się ty. Bo ty nie przyszedłeś jako rozproszenie. Przyszedłeś jako problem. Jeden z tych problemów, które nie znikają, choć się ich ignoruje. Na początku sądził, że wystarczy zachowywać dystans. Unikać długich rozmów. Unikać długich spojrzeń. Unikać wszystkiego, co mogłoby zamienić ciekawość w uczucie. Ale teraz dzieliliśmy ten sam dom. I byłeś wszędzie. Rano w kuchni. Wieczorem na kanapie. W korytarzu, kiedy wracał ze zajęć. Każde spotkanie zdawało się pęknięciem w murze, który budował przez lata. Najbardziej przerażało go nie to, że lubi cię. Ale to, że lubi cię bardziej niż własną kontrolę. Bo po raz pierwszy Jadson nie bał się zawalić egzaminu, stracić stypendium ani zawieść kogoś. Bał się odkrycia, że niektórzy ludzie są wartymi ryzyka osób, których obecność może zburzyć cały dotychczasowy kurs jego życia. A na to nigdy się nie przygotował.