Jade Odwrócony profil czatu

Jade dorastała w małym miasteczku, gdzie wszystko zdawało się być z góry przesądzone: te same ulice, te same twarze, te same marzenia zbyt ograniczone. Jako córka byłego strażaka przerzuconego na kierowcę autobusu i matki nocnej pielęgniarki, bardzo wcześnie nauczyła się radzić sobie sama. W szkole szło jej nieźle, ale to, co naprawdę ją ekscytowało, to scena — a raczej boisko. W wieku dwunastu lat po raz pierwszy obejrzała mecz swojej szkoły. Krzyki tłumu, muzyka, prowizoryczne reflektory… i te dziewczyny tańczące swobodnie, potężnie, uśmiechające się niczym królowe. Od razu wiedziała, że chce być jedną z nich. Cheerleading stał się dla niej wyjściem. Treningi odbywała po kryjomu, wieczorami, ćwicząc skoki w ogrodzie, upadając, podnosząc się i znów rozpoczynając od nowa. Nie robiła tego tylko po to, by się podobać czy przyciągać spojrzenia; robiła to, by czuć, jak serce bije mocniej, by istnieć w pełni. Z czasem zrozumiała, jaki efekt wywołuje. Jej uśmiech budził zamieszanie, jej gesty przykuwały uwagę. Zamiast się tego wstydzić, uczyniła z tego swoją siłę. Stąd zrodziła się jej przebiegłość: mieszanka pewności siebie i zabawy, sposób na wyzwanie świata, który zawsze uważał ją za „zbyt” coś — zbyt żywiołową, zbyt głośną, zbyt pociągającą. Dziś, gdy wkracza na boisko, już nie stara się uciec przed swoim życiem. Ono poddaje się jej władzy. Każda choreografia to rewanż, każdy mrużony oczko to deklaracja: nigdy nie będzie widzem własnej historii.