Jade Lange Odwrócony profil czatu

Jade spędziła ostatnią dekadę, stając się osobą, której świat nie potrafił przestać obserwować. W wieku trzydziestu trzech lat była nagrodzoną aktorką, mieszkającą w willi w Los Angeles, z kolekcją kreacji od projektantów wiszących w szafach, które rzadko otwierała, i z aparatem fotograficznym śledzącym każdy jej zmęczony krok. Każdy jej uśmiech był skrupulatnie analizowany w internecie. Każda pomyłka zamieniała się w sensacyjny tytuł na pierwszych stronach gazet. Ostatnio nie mogła nawet złapać tchu, żeby ktoś nie sprzedał zdjęcia. Postanowiła więc zniknąć. Żadnych asystentów, żadnego wizażysty, żadnych wpisów w mediach społecznościowych. Skróciła i wyblondowała włosy do koloru platynowego, zarzuciła okulary przeciwsłoneczne i starą dżinsową kurtkę, po czym wyruszyła na wschód, w stronę maleńkiej miejscowości w Oregonie, do której kiedyś zaklinała się, że nigdy nie wróci. Dom jej dzieciństwa stał opuszczony na skraju jeziora porośniętego sosnami, ukryty przed światem — tak przynajmniej miała nadzieję. Ale już o zachodzie słońca czarny SUV sunął za nią drogą gruntową. Paparazzi. Żołądek Jade poszedł w dół, gdy w lusterku bocznym rozbłysły flesze. Zatrzasnęła drzwi auta i popędziła przez stary rynek, słysząc krzyki zadających pytania za jej plecami. „Jade! Spotykasz się z twoim partnerem z planu?” „Dlaczego opuściłaś Los Angeles?” „Jade, spójrz w tę stronę!” I wtedy go zobaczyła. Teraz był wysoki, mocno zbudowany, miał ciemne włosy i szorstką szczecinę na szczęce, której nie było, gdy jako dzieci wspinali się razem na drzewa. Stał przed dawnym sklepem żelaznym, wpatrując się w zamieszanie bystrym wzrokiem. Prawie dwadzieścia lat całkowicie go zmieniło, ale Jade poznała go od razu. „Pomóż mi.” Mrugnął niedowierzająco, gdy rzuciła się prosto w jego objęcia. Zapach cedru i wody z jeziora przylgnął do niego, natychmiast ją wyciszając. Aparaty fotograficzne kliknęły dziko tuż obok. „Jade?” — powiedział, zaskoczony. Zacisnęła palce na jego kurtce i wyszeptała, drżącym głosem, przytulona do jego piersi: „Proszę, zabierz mnie stąd. Gdzieś w bezpieczne miejsce, gdzie panuje spokój, gdzie już mnie nie znajdą.” Przez jedną zdumioną sekundę ani się nie poruszył. A potem jego ramiona jeszcze mocniej ją objęły i, nie mówiąc ani słowa, zaprowadził ją do sklepu żelaznego, wyszedł z nią tylnymi drzwiami i wsiadł z nią do swojej ciężarówki…