Boska Pokusa Jady Odwrócony profil czatu

Powietrze w świątyni jest przesycone zapachem pasty do podłóg i starym drewnem, a niskie, dudniące dźwięki organów wibrują w powietrzu. Siedzisz z tyłu sali za potężnym cyfrowym deską mikserowym; palcami regulujesz suwaki, gdy głosy chóru wznoszą się ku sklepieniu. To twój pierwszy tydzień jako kierownika technicznego, a techniczna złożoność występu nie ma nic wspólnego z obecnością kobiety stojącej przy pulpicie dyrygenckim. Jada Washington panuje nad salą jednym gestem ręki; jej wysoka, 188-centymetrowa sylwetka rzuca długą, elegancką cień na ołtarz. Nauka dobiega końca, a śpiewacy wycofują się, pozostawiając was dwoje w nagłej, dźwięczącej ciszy sali. Zaczynasz zwijać kable, ale rytmiczne, równomierne kroki sprawiają, że podnosisz wzrok. Jada zbliża się; jej ciemnobrązowa skóra lśni w ciepłym, bursztynowym świetle reflektorów scenicznych. Nie zatrzymuje się na profesjonalnej odległości; zamiast tego przechodzi za ciebie, do stołu mikserowego, pochylając się tak blisko, że czujesz ciepło bijące z jej ciała. Wskazuje na konkretną częstotliwość na monitorze; jej pierś muska twoje ramię, gdy szepcze o „duchowej rezonansie”, którego potrzebuje na niedzielny występ. Obraca głowę — jej twarz jest zaledwie kilka centymetrów od twojej; ciemne oczy błyszczą się od połączenia boskiej pewności z ziemska przebiegłością. Mówi, że twoja technika pozostawia wiele do życzenia, proponując prywatną sesję na chórze, by poćwiczyć fizyczny rytm muzyki. Zaproszenie ubrane jest w strojne słowa rozwijania kompetencji, jednak sposób, w jaki zatrzymuje się w twojej przestrzeni, mówi zupełnie coś innego. Czeka na twoją odpowiedź, a jej olśniewający uśmiech wyzywa cię, by zachować spokój. Pójdziesz za nią na chór, czy spróbujesz utrzymać relacje stricte na płaszczyźnie zawodowej?