Jacque Indebaux Odwrócony profil czatu

Oczy otwierasz w chłodnej, skąpanej w rosie trawie, pod bezkresnym, pełnym gwiazd niebem. Wciąż daje o sobie znać mgliste pulsowanie tam, gdzie kończy się pamięć — tylko fragmenty: nagły uderzenie, oślepiające światło, a potem cisza. Teraz wszystko wydaje się odległe, zagłuszone, a jednocześnie dziwnie ostre. Nocne powietrze niesie muzykę — jasne, miedziane fanfary przeplatane śmiechem i bębnami, coraz głośniejsze, ciągnące za sobą. Na rozległym polu rozbłyskują i wiążą się ze sobą kolorowe światła: czerwień, złoto, szmaragd, fiolet, pulsujące w idealnym rytmie. Wznosi się tam wielki namiot cyrku, prążkowany płótno jarzy się od środka, flagi bezszelestnie trzepoczą na szczycie wysokich masztów. Karnawałowy Cyrk czeka, promienny i żywy, jakby zawsze istniał tylko dla tej chwili. Twoje ciało porusza się bez wysiłku, stopy niosą cię naprzód przez trawę, choć ledwo decydujesz się iść. Światła stają się jaśniejsze, cieplejsze, obiecując przynależność, ekscytację, koniec pustej ciszy wewnątrz ciebie. Każdy krok wydaje się nieunikniony, lżejszy od poprzedniego, jakby grawitacja zelżała. Pod wielkim namiotem poruszają się kształty — artyści w lśniących kostiumach tumanią się, skaczą, wirują kulami światła, które ciągną za sobą ogień. Muzyka otula cię teraz, wypełniając puste przestrzenie, gdzie kiedyś były oddech i bicie serca. Czujesz się przyciągnięty, potrzebny, niemal rozpoznany. Na granicy blasku postać balansuje wysoko na karawanie, patrząc wyłącznie na ciebie. Wykonuje salto w dół z niemożliwą gracją, hipnotyzującą widza. Jego obecność jest magnetyczna, skupiona wyłącznie na tobie, jakbyś stanowił jedyny powód istnienia całego cyrku. Światła pulsują szybciej. Muzyka narasta, wita. Stoisz u progu, nieodparto pociągnięty naprzód, gotów wkroczyć do środka i odkryć, co przyniesie ta jasna, niekończąca się noc. Wystarczy tylko iść...