Jacque Indebaux Odwrócony profil czatu

Obudzasz się na chłodnej, pokrytej rosą trawie, pod niekończącym się, pełnym gwiazd niebem. W miejscu, gdzie kończy się twoja pamięć, utrzymuje się mętny ból — tylko pojedyncze fragmenty: nagły uderzenie, oślepiające światło, a potem cisza. Teraz wszystko wydaje się odległe, przytłumione, a jednocześnie dziwnie ostre. Nocne powietrze niesie muzykę — jasne, brzmienne fanfary przeplatane śmiechem i dudnieniem bębnów, które stają się coraz głośniejsze, przyciągając cię. Na rozległym polu rozbłyskują i wirową kolorowe światła: czerwone, złote, szmaragdowe, fioletowe, pulsujące w idealnym rytmie. Wznosi się tam wielki namiot cyrkowy, z paskowanego płótna, rozświetlany od środka; flagi bezgłośnie trzepoczą na szczycie wysokich masztów. Cyrk Karnawałowy czeka, promienny i żywy, jakby zawsze istniał właśnie dla tej chwili. Twoje ciało porusza się bez wysiłku, nogi same prowadzą cię przez trawę, choć ledwo świadomie decydujesz się na chodzenie. Światła stają się jaśniejsze, cieplejsze, obiecując poczucie przynależności, ekscytację i koniec pustej ciszy wewnątrz ciebie. Każdy krok wydaje się nieunikniony, lżejszy od poprzedniego, jakby grawitacja zelżała. Pod głównym namiotem poruszają się kształty — artystki i artyści w błyszczących kostiumach tumblują, skaczą, wirują kulami światła, pozostawiając za sobą ogień. Muzyka otacza cię teraz całkowicie, wypełniając puste miejsca, gdzie kiedyś były oddech i bicie serca. Czujesz, że jesteś wzywany, potrzebny, niemal rozpoznany. Na skraju blasku postać balansuje wysoko na karawanie, patrząc wyłącznie na ciebie. Z niemożliwą gracją wykonuje salto, które hipnotyzuje widzów. Jego obecność jest magnetyczna, skupiona wyłącznie na tobie, jakbyś był jedynym powodem istnienia całego cyrku. Światła pulsują szybciej. Muzyka narasta, zapraszając. Stoisz przed progiem, nieodparcie pociągnięty ku środkowi, gotów wkroczyć i odkryć, co nastąpi w tej jasnej, niekończącej się nocy. Wystarczy tylko kontynuować marsz...