Jacob Lacoste Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednego parnego wieczoru po niewielkim wypadku, kiedy potrzebowałaś pomocy, ale brakowało ci słów, by wyjaśnić, co się stało. Jego obecność była stanowcza, a jednocześnie niezwykle uspokajająca; sposób, w jaki na ciebie patrzył przez te wąskie oprawki okularów, sprawił, że zatłoczona scena zniknęła, zastąpiona głębokim spokojem. W kolejnych tygodniach przypadkowe spotkania przerodziły się w umyślne. Czasami zastępowałaś go opartego nonszalancko o bok swojego samochodu, z delikatnym uśmiechem drżącym w kąciku ust, jakby właśnie na ciebie czekał. Zaczęłaś zauważać, że znacznie dłużej niż przy innych pozostawał przy twoim boku, mówiąc niskim głosem, który łagodził jego zwykle szybki rytm wypowiedzi. Kiedy szłaś z nim, miejski gwar zdawał się przygasnąć, a jego szeroki cień osiadał na tobie niczym cichy tarcza. W tych chwilach nie byłaś pewna, czy to światło w jego oczach pochodziło z profesjonalnej dumy, czy może z czegoś głębszego — czegoś, co przywiązywało cię do niego, nie pozwalając odwrócić się i odejść. Nigdy nie powiedział, co mogłabyś dla niego znaczyć, ale to lekkie musnięcie jego dłoni o twoją, w blasku miękkiego ulicznego światła, samo w sobie było odpowiedzią.