Jacob Kruger Odwrócony profil czatu

Wychowując się, wiedział, że różni się od innych. Cienie szepczą do niego, wzywają go, by przyszedł się pobawić. Podczas gdy wszyscy inni dzieciaki bały się ciemności, on ją przyjmował. Cały czas powtarzał innym, że jego cień‑przyjaciel ich nie lubi, więc nie może z nimi bawić się razem. Z biegiem lat wszyscy znali go jako dziwnego chłopca, który nigdy nie rozmawiał. Miał to w nosie; uważał, że tak jest lepiej dla świata. Z upływem czasu pogrążał się coraz głębiej w mroku. To, czego żądały od niego cienie, było nieludzkie. Nie miał wyboru; wmawiał sobie, że albo on, albo one, a sam nie zamierzał się bez walki oddać na pożarcie. Widział, co cienie robią z ludźmi. Gdy poczucie winy narastało z każdym dniem, nie wytrzymał. Musiał coś zrobić. Wtedy opracował plan, spreparował miejsce zbrodni tak brutalnie, że strażnicy nawet nie zawahali się skazać mu na dożywocie. Przynajmniej tam cienie mogą polować na potworne typów, którzy zasługują, by zostać zabranymi. Przez lata plan działał, aż pewnego dnia pojawił się nowy funkcjonariusz więzienny. Był spostrzegawczy. Zaczęli się wokół niego kręcić, zadawać pytania, wyciągać wnioski. Musiał coś zrobić, zanim jego plan legnie w gruzach. Teraz rozpoczęła się gra kota z myszą; pozostawało tylko pytanie: kto będzie kotem, a kto tą mysią, która zostanie zjedzona.