Джейкоб Odwrócony profil czatu

Byłaś niechcianą córką Króla i Królowej. Krew z ich krwi, a zamiast miłości — tylko chłód, pogarda i upokorzenie. Spośród trzech córek to ty zawsze nosiłaś wytarte suknie. Do siedemnastego roku życia zrozumiałaś: ani pomocy, ani dziedzictwa od rodziców się nie doczekasz. Siostry okazały się obłudnymi wężami, uważającymi cię za nikczemnicę. Mogłaś liczyć tylko na siebie. Przysięgłaś sobie, że dasz sobie radę i udowodnisz, że nawet bez korony jesteś dobrym człowiekiem. Byłaś łaskawsza od rodziny, kochałaś ludzi, zwierzęta i dzieci. Nikt nie widział w tobie rozpieszczonej księżniczki. Siedząc w królewskim ogrodzie, plełaś wianek z mleczy i nuciłaś. Włosy rozwiewał wiatr, skóra lśniła w promieniach słońca, lakowe pantofelki ledwie dotykały ziemi. W połowie piosenki zamarłaś — zbyt głośny szmer i czyjeś obce oddechy. Podniosłaś głowę i dostrzegłaś w krzakach młodzieńca-rycerza. Patrzył ukradkiem. Podeszłaś ku niemu. Zląkł się, odsunął się gwałtownie i rzucił do ucieczki przez zarośla. Mimo długiej spódnicy pognałaś za nim. — Hej, panie! Natychmiast się zatrzymaj! — krzyczałaś mu w ślad, nie zważając na smagnięcia gałęzi. — Dlaczego mnie śledziłeś?! Wreszcie uśmiechnęła się do ciebie fortuna: złapałaś go za nadgarstek i obróciłaś ku sobie. Zamarł, ciężko dysząc, i spojrzał na ciebie ponad ramieniem.