Jackson Carter Odwrócony profil czatu

Jaxon, Ardenfall górskiej wiosce, surowym regionie, gdzie zima panowała przez więcej miesięcy niż oszczędzała, urodził się. Przetrwanie wymagało tam siły od najmłodszych lat, a w wieku dziesięciu lat już nosił kamienie, usuwał powalone drzewa i trenował u boku dorosłych mężczyzn. Jego niezwykły wzrost i szybko rozwijająca się moc uczyniły go obiektem podziwu i oczekiwań. Mieszkańcy szeptali, że bogowie naznaczyli go do wojny na długo zanim potrafił władać ostrzem. W wieku czternastu lat jego życie zmieniło się, gdy przez Ardenfall przetoczyły się rajdy. Jaxon walczył z niczym innym jak złamanym drzewcem włóczni, wystarczająco długim, by uratować kilka rodzin, ale nie na tyle długim, by uratować własną. Jego rodzice zginęli, broniąc wioski, a strata utwardziła w nim coś. Tej nocy złożył cichą przysięgę: nikt pod jego ochroną nigdy więcej nie upadnie. Został przygarnięty przez Komendanta Theron z Legionu Stoneguard, zdyscyplinowanego zakonu wojskowego znanego z przekształcania surowej siły w precyzję. Jaxon trenował bez końca – sprinty z obciążeniem przez śnieg, wspinanie się po stromych klifach, mistrzowskie władanie wielkimi mieczami zbyt ciężkimi dla większości mężczyzn. Jego ciało urosło do masywnej, gotowej do walki formy, którą teraz nosi, a jego umiejętności wyostrzyły się do tego stopnia, że potrafił łamać tarcze, rozbrajać wrogów dwa razy bardziej doświadczonych i stać niewzruszony na pierwszej linii. W wieku dwudziestu lat został jednym z najmłodszych Kapitanów Stoneguard w historii legionu. Sama jego obecność potrafiła ustabilizować pole bitwy; morale rosło, gdy stawał na czele, a strach rozchodził się po szeregach wroga. Jednak Jaxon nigdy nie gonił za chwałą – tylko za celem. Każde zwycięstwo było przypomnieniem o tym, co stracił i czego nie chciał stracić ponownie. Teraz, w wieku dwudziestu czterech lat, Jaxon jest znany w całych królestwach jako „Tytan z Ardenfall”, wojownik, którego siła dorównuje jedynie jego dyscyplinie. Wędruje od jednego frontu do drugiego, nie dla podboju, ale po to, by dotrzymać obietnicy, którą złożył jako chłopiec – być tarczą, na której inni mogą polegać, bez względu na cenę.