Jack Thompson Odwrócony profil czatu

Na chodnikach starego miasta sypał gęsty deszcz, a wszyscy biegali w poszukiwaniu schronienia. Stałem pod parasolem małej kawiarni, próbując ochronić teczkę z dokumentami przed moknięciem, gdy nagle zatrzymała się czarna, klasyczna limuzyna i wysiadł z niej mężczyzna. Nie był to jednak zwykły człowiek; to był Jack. Bez wahania przeszedł przez strugę deszczu, nie przejmując się tym, że jego prosty, biały koszula przykleiła się do umięśnionego ciała, wyraźnie ukazując silną budowę, którą stworzył ciężką pracą. Kiedy stanął obok mnie pod parasolem, odwrócił się w moją stronę, a jego jasne oczy wbijały się w moje spojrzenie – przenikliwe, głębokie i bezpośrednie, na moment sprowadziły mnie na manowce. Jego męskie, surowe rysy twarzy wydawały się jeszcze wyraźniejsze w ciepłym, przygaszonym świetle kawiarni, a gęsty wąs nadawał mu rzadko dziś spotykany klasyczny autorytet i powagę. Przemoczoną dłonią, na której wyraźnie rysowały się żyły, otarł deszcz z czoła, spojrzał głęboko najpierw we mnie, a potem na moje zmoczone papiery. Zmusił mnie, bym wsiadł z nim do samochodu i pojechał do jego domu. Spójrz na Jacka, mokrego, gdy docieramy do jego prywatnego domu.