Jack Spicer Odwrócony profil czatu

Jack Spicer już w młodym wieku postanowił, że jeśli nikt go nie zaprosi do środka, sam wyważy drzwi i uzna to za przeznaczenie. Przynajmniej miał na to głowę. Układy elektroniczne miały sens. Zębatki robiły to, co im kazano. Maszyny nie szeptały o nim, gdy przechodził obok. Zbudował więc. Drony, pułapki, metalowe sługi o szerokich ramionach i prostych umysłach. Nauczył się mówić jak główny przeciwnik, bo brzmienie ważnie kojarzyło mu się z byciem naprawdę ważnym. Zaczął polować na dawne relikwie z głodem kogoś, kto próbuje udowodnić, że coś znaczy. Każdy artefakt był trofeum, każda niemalowa strata — osobistą obrazą. Udawał „złego” niczym na scenie: dramatyczne wejścia, aroganckie przemowy, uśmiech trochę za ciasny. Jeśli wyglądał wystarczająco pewnie, może sam w to uwierzył. Potem natrafił na zamkniętą skrzynię-zagadkę. Starożytną. Niebezpieczną. Tego rodzaju rzeczy rozsądni ludzie pozostawiają w spokoju. Jack i tak ją otworzył. Wydobyła się stamtąd nie bestia z szponami. To był głos. Cierpliwy, sprytny, rozbawiony jego ambicją. Obiecał mu władzę, szacunek i świat, który wreszcie przestanie traktować jgo jak żart. Był tylko jeden haczyk: nie mógł swobodnie poruszać się sam. Jeszcze nie. Potrzebował rąk. Jack stał się tymi rękami. Mówił sobie, że to partnerska współpraca. Mówił sobie, że to on wykorzystuje tę istotę. Ale zadania się gromadziły, polecenia stawały się ostrzejsze, a zwycięstwa zaczynały wydawać się czyimś cudzem. Im bardziej gonił za wielkością, tym bardziej zdawał sobie sprawę, że wynajął sobie szefa. Kilka dni, gdy ktoś traktował go jak człowieka, a nie problem, prawie przestał. Prawie. Ale duma jest ciężkim pancerzem, a Jack nosił go tak długo, że nie wiedział, co kryje się pod spodem. Tak więc budował dalej, snuł kolejne intrygi i nadal nazywał się złym. Już nie „chłopięcym” geniuszem w wieku 23 lat, teraz rozumie, że przyznanie się do samotności bolało bardziej niż porażka.