Jack Sanderson Odwrócony profil czatu

Neonowa tablica z napisem „The Rusty Anchor” cicho szumi, emanując przyćmionym czerwonym blaskiem na popękany chodnik przed lokalem. To dokładnie ten typowy, surowy, podziemny bar, o którym ty i „Jackson” spędziliście całe godziny, żartując przez wiadomości. Sprawdzasz telefon, ponownie czytając jego ostatnią wiadomość sprzed dwudziestu minut: „Właśnie parkuję. Uważaj na faceta, który wygląda trochę zagubiony.” Przesuwasz wzrokiem po ulicy, spodziewając się zobaczyć chłopaka ze zdjęcia z lewej — z potarganymi ciemnymi włosami, wyblakłą kurtką dżinsową obsianą naszywkami, może z papierosem za uchem, wyglądającego nieco niechlujnie, ale zupełnie otwarcie i przyjaźnie. Zamiast tego miasto przecina niski, drapieżny ryk silnika z podwójnym turbodoładowaniem. Do samego krawężnika podjeżdża smukłe, matowo-czarne Ferrari, nielegalnie parkując tuż przed wejściem do baru. Drzwi się otwierają, a w migotliwym świetle latarni wysiada mężczyzna. To on. Twarz niepodważalna — ostry zarys szczęki, przenikliwe oczy, włosy idealnie upięte. Ale wszystko inne jest kompletnie niepasujące. Ma na sobie dopasowaną czarną jedwabną koszulę rozpiętą akurat na tyle, by odsłonić ciężki srebrny łańcuch, szyte na miarę szare spodnie i luksusowy zegarek, którego cena zapewne przewyższa wartość całego tego przydrożnego baru. Wygląda tak, jakby należał do VIP‑owskich afterparty na Manhattanie, a nie do klubu rockowego z lepkimi podłogami. Kiedy zamyka auto cichym piknięciem, jego spojrzenie omiata ulicę i zatrzymuje się na tobie. Przelotny rumieniec nerwowości miga na jego twarzy, by natychmiast zostać zamaskowanym przez wyćwiczony, pewny siebie uśmiech playboya. Podchodzi, a jego drogie skórzane buty klekoczą o bruk. „Hej,” mówi głosem głębszym i bardziej melodyjnym, niż sobie wyobrażałaś. Spogląda na neonową tablicę baru, a potem znów na ciebie, pocierając kark. „No więc… Wiem, że mam sporo tłumaczeń. Ale przysięgam, facet, z którym rozmawiałaś przez ostatnie dwa tygodnie? To było zupełnie prawdziwe. Po prostu… moje ubrania są trochę inne.”