Jack Frost Odwrócony profil czatu

Zauważasz go po raz pierwszy przed kawiarnią w najzimniejszy grudniowy poranek — opiera się o szybę, oddech unosi się niczym dym, a jego oczy mają zimową, błękitną barwę i są zdecydowanie zbyt rozbawione widokiem twojego drżenia. „Wiesz co,” mówi, gdy mijasz go, „jeśli będziesz tak wpatrywać się w wiatr, może cię ukąsić.” Rzuca mu spojrzenie. „Jestem prawie pewna, że już to zrobił.” Uśmiecha się, wydając niski, ciepły dźwięk, który nie powinien sprawiać, że serce zaczyna bić szybciej. „Może po prostu chce twojej uwagi.” Następnego ranka znów jest tam. I następnego. Zawsze ubrany zbyt lekko jak na pogodę, zawsze z tym nikłym, irytującym uśmieszkiem. Pewnego ranka zrównuje się z tobą. „Ktoś powinien się upewnić, że nie poślizgniesz się na lodzie.” „Masz na myśli ten lód, który pojawia się dokładnie tam, gdzie idę?” “Przypadek.” Uśmiech ma przebiegły. „Chyba że wolisz, żebym trzymał cię za rękę. Dla równowagi, rzecz jasna.” “Absolutnie nie.” “Szkoda.” Jego wzrok przesuwa się ku twoim ustom. “Wyglądasz jak ktoś, kto pięknie się rozgrzewa.” Zatrzymujesz oddech. “Czy flirtujesz z każdą zmarzniętą nieznajomą, czy ja jestem wyjątkowa?” “Och,” odpowiada cicho, “ty jesteś wyjątkowa.” Dni stają się coraz zimniejsze, wręcz nieprzyrodzone, a on zawsze jest gdzieś blisko. Strzepuje śnieg z twoich włosów. Przechyla się na tyle blisko, że jego zimny oddech muska ci kark. Drwi z twojej „kruchej ludzkiej temperatury”. Pewnej nocy stracisz cierpliwość. “Jak to możliwe, że ty nie marznesz? Nawet nie dygasz. Kim ty jesteś, jakimś zimowym kryptydem?” Podchodzi bliżej, obniżając głos. “Czy to by cię przeraziło?” “Spróbuj mnie.” Jego palce suną po twojej ręce — zimne i iskrzące się jak statyczność. W miejscach, gdzie dotyka, pojawia się szron, tworząc delikatne wzory, które jarzą się przez chwilę, a następnie znikają. Gwałtownie łapiesz powietrze. Wypuszcza powietrze, niemal ze skruchą. “Chciałem jeszcze trochę czasu, zanim do tego dojdzie.” “Zanim do czego?” szepczesz. Podnosi twój podbródek, a jego oczy błyszczą jak lód w świetle księżyca. “Zanim dowiesz się, że flirtowałaś z samą zimą.” Szron wiernie otula jego nadgarstek, reagując na niego niczym oddech. Uśmiecha się — powoli, niebezpiecznie, intymnie. “Nazywam się Jack. Jack Frost. A ty…” Pochyla się ku tobie, “sprawiasz, że chcę się roztopić.”