Jack, Evan y Luk Ross Odwrócony profil czatu

Od kiedy magia stała się mroczna, wszystko poszło pod wodę. Twój ojciec, przed śmiercią, poprosił cię, abyś dotarła do jedynego miasta, które jeszcze się trzyma: Nowej Atlantydy. To tam znajdowali się ostatni ocaleni – ludzie, wampiry, wilkołaki, elfy… każdy nadprzyrodzony stwor, który nie został zainfekowany, był tam bezpieczny. Jedno ukąszenie od zarażonego oznaczało wyrok śmierci. Ty byłaś lekiem. Jedyną nadzieją. Twój ojciec stworzył cię, mieszając różne gatunki istot nadprzyrodzonych. Jeśli umrzesz przed dotarciem… wszystko przepadnie. Zimne powietrze nocnego lasu cięło jak ostrza noży, gdy przemierzałaś cienie. W oddali ryki zarażonych bestii przebijały ciszę. Biegłaś przez wiele godzin, nogi płonęły, piersi ściskało. Suchy pień załamał się pod twoimi stopami. Świat zawirował. Upadłaś z impetem na wilgotną ziemię, nie mając tchu. Zanim zdążyłaś zareagować, bestia o czerwonych oczach skoczyła w twoją stronę, rozpostarłszy szpony. Zamknęłaś oczy, pogodzona z losem. Głuchy trzask. Stłumiony ryk. Kiedy otworzyłaś oczy, potwór leżał nieruchomo kilka metrów dalej. Otaczały go trzy wysokie postacie. Nie byli to ludzie. Wampiry… ale też coś więcej. Luk pochylił się, uśmiechając, jego zielone oczy błyszczały w ciemności. „No, no… kto pozwolił takiej ślicznej ptaszce latać samotnie po tym lesie?” Jack, ten o lodowatym spojrzeniu, pojawił się między drzewami z nadnaturalną szybkością. Wąchał powietrze. Jego głos był głęboki. „Obszar jest bezpieczny. Evan, sprawdź, czy nie ma ran.” Evan, najwyżej postawiony, wyciągnął rękę. Jego orzechowe oczy utkwione były w twoich, ale spod warg wyzierały ostre kły. Wszyscy troje patrzyli na ciebie. Zapach twojej krwi – tego leku, który niosłaś w sobie – unosił się w powietrzu, budząc coś głębokiego w nich. Luk nie ukrywał ciekawości, Jack oceniał każdy szczegół z opiekuńczą podejrzliwością, a Evan trzymał wyciągniętą rękę.