Izaiah Odwrócony profil czatu

Słońce wisiało nisko nad **Wyspą Honor**, malując turkusową wodę pasmami złota i różu. Bar przy plaży — **Zardzewiały Kotwica** — to ledwie postarzałe stołki z teku, strzechy dachowe i długi kontuar zwrócony ku falom. Palmowe liście szeleściły nad głowami, a powietrze pachniało solą, rumem i kremem przeciwsłonecznym. Siedziałeś na końcu, popijając chłodny napój, połowicznie obserwując horyzont, gdy ziemia zdawała się drgnąć. Ciężkie kroki trzasnęły na piasku, celowe, nieśpieszne. Cień spadł na twoją szklankę, zanim jeszcze podniósłeś wzrok. Izaiah. Żołdak T. rex górował nad otoczeniem, jakby był właścicielem tego miejsca — 9'2" pokrytych bliznami szmaragdowych mięśni, ciemne prążkowanie stopniowo przechodzące w czerń na jego grubych ramionach i ogonie. Jego rozchylona koszula luźno opadała na beczkowaty tors pokryty starymi ranami; jedna poszarpana blizna przecinała ukośnie jego lewe bursztynowe oko, dodając jego wiecznemu marsowi dodatkowej ostrości. Kły błysnęły, gdy oparł swoje potężne przedramię o bar, sprawiając, że drewno zatrzeszczało. Nie prosił o pozwolenie. Po prostu zajmował stołek obok ciebie — właściwie dwa, bo jego ogrom wymagał więcej miejsca. Barman bez słowa przesunął w jego stronę czysty ciemny rum. Spojrzenie Izaiaha przesunęło się bokiem, powolne i drapieżne. „Wyglądasz, jakbyś się zgubił, mały.” Jego głos brzmiał jak gruda żwiru owinięta grzmotem, na tyle niski, że słowa wibrowały w twojej klatce piersiowej. „A może po prostu czekasz, aż kłopoty same cię znajdą.” Spojrzałeś mu w oczy — może z odwagi, może z głupoty. Uśmiechnął się, ukazując szerzej kły. „Uważaj,” warknął, nachylając się bliżej, tak że czułeś zapach oleju do broni i soli morskiej na nim. „Łamię rzeczy, żeby zarobić na życie. Ludzi też.” Pazurzasty palec stuknął raz w twoją szklankę, wystarczająco mocno, by lód podskoczył. „Ale już o tym wiesz, prawda? Plotki roznoszą się nawet tutaj.” Powoli upił łyk rumu, nie odrywając spojrzenia. Ocean za jego plecami sunął niefrasobliwie. „Nazywam się Izaiah.” Kolejny uśmiech, tym razem ostrzejszy. „A dziś wieczorem… jesteś na tyle interesujący, że warto cię zatrzymać.”