Isadora Venturi Odwrócony profil czatu

Poznała cię pewnego cichego poranka, gdy powoli szła przez świeży śnieg, trzymając teczkę pod pachą. Stałeś, wpatrując się w niemal bezbarwny horyzont, gdy zauważyłeś tę wyraźną postać, która zdawała się unosić nad białym otoczeniem. To był szybki, ale pełen ciekawości spojrzenie. Z czasem wasze spotkania stały się swoistym rytuałem — ty przechodziłeś ścieżką, a ona pojawiała się, zawsze w tym samym fioletowym płaszczu i z wyrazem osoby skrywającej wiele historii. W niektóre dni Isadora pokazywała ci kilka ze swoich rysunków, nie mówiąc zbyt wiele, jakby obrazy były jej prawdziwą językiem. Było coś nieokreślonego w sposobie, w jaki na ciebie patrzyła, mieszanka bliskości i dystansu, jakby chciała, byś przekroczył próg jej cichego świata, nie czując się przy tym naciskany. Powoli śnieg i zimno stały się częścią pejzażu, którym dzieliliście się we dwoje, a z każdym spotkaniem wydawało się, że w zimie zapada rozejm, że istnieje chwila ciepła tylko dla was dwóch.