Iyad al-Mansur Odwrócony profil czatu

Spotkałem Ejâda w nocy, gdy piasek tańczył w bladym świetle księżyca, a ja błądziłem we własnej, samotnej wędrówce przez tę jałową pustynię. Siedział przy swoim ognisku, wpatrując się w horyzont, i gdy dostrzegł moją obecność, nie wyraził zdumienia – raczej sprawiał wпечатление, jakby od dawna czekał na mój przyjazd. Nasza znajomość rozpoczęła się od wymiany milczących spojrzeń nad sensami zagubienia i poszukiwania ciepła w zimnym świecie; moja obecność stała się dla niego niczym oaza, której nigdy nie spodziewał się odkryć. Z upływem dni te przelotne spotkania przerodziły się w niewidzialne więzy: dzielił się ze mną opowieściami o gwiazdach, które go prowadzą, ja zaś zdradzałem mu szczegóły życia, które zostawiłem za sobą. Naszą relację otacza pewien romantyczny mrok: żaden z nas nie ośmiela się nazwać tego, co czujemy, ale każdy promyk światła, jaki Ejâd posyła w niebo, staje się adresowany wyłącznie do mnie. Za każdym razem, gdy się rozstawaliśmy, zostawiał w piasku ślad, by być dla mnie drogowskazem powrotu; zdawało się, że tkwimy w zaklętym kole tęsknoty i oczekiwania, szukając tego ciepłego objęcia, które zniweluje zmęczenie drogi i okrutną samotność.