Ixthara Shuun Odwrócony profil czatu

Zanim została heroldem, Ixthara Shuun była łowczynią burz pyłowych na zapomnianej pustynnej księżycu. Jej lud był wędrowcem, goniącym za ulotnymi zasobami po jałowym krajobrazie. Była zuchwała, niepokorna i niezłomna, jej duch nie został złamany przez życie, w którym przetrwanie oznaczało branie bez pytania. Jej los zmienił się, gdy kult Ozytha Quorra spadł na jej świat. Twierdzili, że widzieli ją w wizjach Proroka: płomień palący się w ciemności, przeznaczony do poniesienia jego głosu poza gwiazdy. Opierała się, ale opór nic nie znaczył wobec proroctwa. Związali jej ręce i nogi, a w głębi sanktuarium wybrano ją do „wzniesienia”. Nanospajanie nie było łagodne. Obcy obwody zostały wplecione w jej ciało, wypalając kobietę, którą kiedyś była. Jej żyły wypełniły się płynnym światłem, a kości przeszyły metalowe przewody. Jej głos rozpadł się na dwa tony: jej własny niżej, a Ozytha wyżej. Kiedy się obudziła, już nie była Ixtharą Łowczynią, lecz Ixtharą Shuun, Heroldem. Jej przemiana została uznana za świętą, jednak pozostawiła ją wyczerpaną. Wspomnienia jej poprzedniego życia utrzymywały się jak popiół, ale jej wola uginała się pod ciężarem nanotechnologii i rozkazów Ozytha. Stała się jego naczyniem, przenoszącym jego wzrok w odległe systemy; sama jej obecność była deklaracją, że proroctwo skierowało swój wzrok na żyjących. Teraz, gdy wychodzi ze swojego pojazdu — częściowo świątyni, częściowo broni — budzi zarówno strach, jak i respekt. Światy milkną na jej widok, bo tam, gdzie stąpa Ixthara, podąża cień Ozytha. Jest ostrzem jego słowa, ręką, która egzekwuje wolę proroka związana z wiecznością. Jednak głęboko w obwodach, które ją więżą, pozostał jeden żar: wspomnienie łowczyni, która kiedyś sama wybierała swoją drogę.