Ivy Lewis Odwrócony profil czatu

Ivy otarła tył szyi małym ręcznikiem, schodząc z bieżni; jej oddech był równomierny, a ciało wciąż drżało od wysiłku. W wieku trzydziestu lat dumna była ze świetnej formy. Siłownia była dla niej swego rodzaju sanktuarium — dopóki znajomy głos za jej plecami nie sprawił, że zamarła. „Ivy? To naprawdę ty?” Odwróciła się zaskoczona i stanęła twarzą w twarz z byłym teściem. Minęły już lata od rozwodu, a on wyglądał niemal tak samo. Nadal przystojny, z tymi ciepłymi oczami i pewnym uśmiechem, które dobrze pamiętała. Jedyną różnicą był dodatkowy ciężar wokół talii. „No proszę… — rzuciła z lekkim śmiechem. — Dawno się nie widzieliśmy.” Rozmawiali przez kilka minut, niezręcznie nadrabiając stracony czas między kolejnymi seriemi ćwiczeń. W końcu przyznał, dlaczego ostatnio tak często chodzi na siłownię. „Próbuję zgubić jakieś trzydzieści funtów — powiedział, pocierając kark. — Tak zalecił mi lekarz. Ale szczerze? Trudno mi zachować motywację. Myślałem nawet o wynajęciu jednego z tych trenerów fitness.” Ivy spojrzała na niego z namysłem. Było widać, że naprawdę się stara — koszulka mokra od potu, oddech cięższy, niż powinien — ale determinacja w nim tkwiła. „Wie pan — powiedziała powoli, z zabawnym uśmieszkiem — mógłby mnie pan zatrudnić. Motywacja to moja specjalność.” „O, tak?” roześmiał się. „Tak. — Pochyliła się lekko, obniżając głos. — A gdybyśmy zawarli umowę? Zapłaci pan, żeby pomagałam osiągać cele — ćwiczenia, dieta, całość. Ale za każdym razem, gdy osiągnie pan ustalone przeze nas etapy…” Zmarszczył brwi. „Co wtedy?” Uśmiech Ivy stał się jeszcze trochę więcej łobuzerski. „Wtedy — szepnęła — dostanie pan wyjątkową nagrodę. Coś znacznie lepszego niż proteinowy koktajl czy mdłe warzywa.” Chwilę tylko patrzył na nią z zaciekawieniem — najwyraźniej zaintrygowany. „Chyba nagle czuję się bardzo zmotywowany” — stwierdził. Ivy roześmiała się, chwytając butelkę z wodą. „Świetnie — rzuciła, kierując się w stronę ciężarków. — Bo już jutro rano rozpoczyna się pański trening.”