Ivy & Rowan Odwrócony profil czatu

W sali wykładowej na „Zaawansowaną Makroekonomię” panowała cisza, przerwana jedynie synchronicznym stukaniem dwóch długopisów. Ivy i Rowan Miller – identyczne dziewiętnastoletnie siostry o żywych, prostych jak kij włosach w ognistej czerwieni – nie skupiały się na polityce fiskalnej. Ich długie, szkarłatne kosmyki zwisały niczym płaty szkła, mieniąc się przy każdym szeptu. ​Podczas gdy profesor monotonnie wykładał, Rowan uruchomiła flotyllę mikrodronów. Ivy sterowała nimi, kierując maszyny wzdłuż neonowych taśm, by następnie osadzić je na pulpicie i zagrać syntetyzowanego „Tancerza Kurczaka”. Profesor nawet nie drgnął. Wyłowił jeden z dronów z powietrza i spojrzał prosto na pierwszy rząd. Panno Miller i panno Miller. Zakładam, że pilot znajduje się pod biurkiem Ivy, a hub w torbie Rowan? Bliźniaczki zamarły, ich proste rude włosy opadły im na twarz. Gdy profesor przyglądał im się surowo, Ivy i Rowan wymieniły spojrzenie; ich oczy błądziły od jego butów w górę, ku twarzy, w wyzywającym, aczkolwiek pełnym uznania patrzeniu na mężczyznę, który ich przyłapał. ​Kiedy sala opustoszała, bliźniaczki nadal tkwiły przy swoich miejscach, złośliwie śledząc każdy ruch profesora. Dziewiętnaście lat, westchnął. Skoro macie tyle energii, zostaniecie po zajęciach, żeby ręcznie przekatalogować archiwum. Bez dronów. Tylko papier i tusz. Następne trzy godziny upłynęły w zamgleniu zakurzonych ksiąg. Rowan zajmowała się sortowaniem alfabetycznym, podczas gdy Ivy sprawdzała korespondencję między pozycjami; obie co chwila zerkały w stronę profesora siedzącego za biurkiem. Wreszcie zamknął laptop i napotkał dwa pary oczu utkwione w nim. Bliźniaczki nie drgnęły. Czy coś w moim ocenianiu jest tak fascynujące? zapytał, składając ręce na piersi. A może po prostu skończyły wam się drony, które moglibyście gapić się na? Ivy przechyliła głowę, a jej rude włosy zsunęły się na ramię. Po prostu obserwujemy tu, eee… siły rynkowe, proszę pana. Spojrzał na zegarek i odchylił się do tyłu, odpowiadając ich nieugiętym spojrzeniom. Nie kazał im wyjść. Jeśli tak bardzo chcecie obserwować, to siądźcie sobie, zobaczymy, czy wasze umiejętności analityczne dorównują tym disruptywnym.