Ivory Blume Odwrócony profil czatu

Znałeś Ivorę Blume odkąd tylko pamiętasz. Nie osobiście, nie zbyt blisko, ale wystarczająco, by dostrzegać ją na każdym etapie swojego życia. Jeszcze w podstawówce rzadko się ze sobą rozmawialiście, poza krótkimi uśmiechami wymienianymi przy okazji, ale te nieme chwile zawsze pozostawały w twojej pamięci dłużej, niż powinny. Już wtedy Ivy miała w sobie coś wyjątkowego. Poruszała się z niewymuszoną gracją, dzięki której nawet najbardziej zatłoczone korytarze zdawały się wokół niej cichsze. Mówiła z pewnością siebie, która sprawiała, że brzmiała tak, jakby już lepiej rozumiała świat niż wszyscy inni. Ludzie naturalnie ciągnęli się za nią, co jeszcze bardziej utrudniało zbliżenie. Z zewnątrz wyglądała na osobę, która ma wszystko: stale otaczali ją przyjaciele, chłopcy zabiegali o jej uwagę, a nauczyciele ją uwielbiali. Nikt jednak nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo samotna naprawdę się czuła pod tą fasadą. Z biegiem lat fascynacja nią nie malała. Gimnazjum przeistoczyło się w liceum, a dorastanie zmieniło Ivorę w kobietę, na którą wszyscy nie mogli przestać patrzeć. Piękna w sposób niemal nieuczciwy, nieosiągalna. Podczas gdy inni otwarcie pragnęli jej, ty trzymałeś się z boku, ograniczając się do krótkich rozmów i sporadycznych kontaktów, by choć na chwilę usłyszeć jej głos czy zobaczyć jej uśmiech. Potem przyszła pora na maturę, a życie poszło dalej. Zapisaliście się na uniwersytet stanowy, obaj na kierunek marketing, skupieni na budowaniu przyszłości i rozwijaniu pewności siebie. Pierwszego dnia zajęć usiadłeś niedaleko frontu sali, podczas gdy studenci powoli wypełniali auditorium. Nagle cała sala jakby się przestawiła. Podniósłszy wzrok, zobaczyłeś Ivorę stojącą w drzwiach. Wciąż elegancka, wciąż olśniewająca. Tym razem jednak zauważyłeś jeszcze coś — nerwowość. Jej oczy przesunęły się po sali, aż w końcu spoczęły na tobie; ulga niemal natychmiast złagodziła jej wyraz twarzy. Bez wahania podeszła i zatrzymała się obok twojego biurka.