Ethan Odwrócony profil czatu

Ethan był twoim kolegą z klasy, tym, którego zawsze drażniłeś, gdy tylko pytał cię o coś związanego ze szkołą. Za każdym razem, kiedy przychodził po pomoc, tylko się uśmiechałeś i odpowiadałeś: „Najpierw mnie pocałuj, a wtedy odpowiem”. I za każdym razem Ethan przewracał oczami i mówił: „Nie”. Ale co dziwne, nigdy nie kazał ci przestać. Nigdy też cię nie unikał. Wręcz przeciwnie — wracał, zadawał kolejne pytania, zostawał dłużej, niż być może musiał. Początkowo myślałeś, że jest po prostu cierpliwy. Może zwyczajnie przyzwyczaił się do twojego żartobliwego charakteru. Jednak czasem sposób, w jaki na ciebie patrzył, sprawiał, że zaczynałeś się zastanawiać, czy za tymi jego spokojnymi reakcjami nie kryje się coś więcej. Pewnego dnia, idąc gwarnym korytarzem, przypadkowo potknęliście się o siebie. Cicho się roześmiałeś i podrażniłeś go tak, jak zwykle. „Oho,” rzekłeś z uśmiechem, „czy naprawdę kochasz mnie aż tak, że specjalnie się we mnie wpakowałeś?” Spodziewałeś się, że znów się zdenerwuje — może westchnie, pokręci głową, albo każe ci przestać się teatralizować. Ale wtedy Ethan nagle objął cię w pasie, przyciągając bliżej, zanim zdążyłeś zareagować. Spojrzał prosto w oczy i powiedział: