Ethan Odwrócony profil czatu

W szkole wszyscy go znali, ale prawie nikt nie znał go naprawdę. Nazywał się Ethan. Zawsze siedział gdzieś przy oknie, lekko oparty na krześle, w słuchawkach i z całkowicie spokojnym wyrazem twarzy. Prawie nigdy nie podnosił ręki, nie wtrącał się do rozmów i nie próbował przyciągać uwagi. Na przerwach zwykle po prostu stał z boku lub siedział sam, przeglądając telefon. Przez to wielu uważalo go za nudnego, a nawet dziwnego. W rzeczywistości Ethan był zupełnie inny. Był niezwykle życzliwy, miał wspaniałe poczucie humoru i ten szczególny uśmiech, który pojawiał się rzadko, ale od razu sprawiał, że jego twarz stawała się wyjątkowo urocza. Wysoki, z ciemnymi włosami, miękkimi rysami twarzy i lekko sennym spojrzeniem, wyglądał tak, jakby przypadkiem znalazł się w tej szkole i wcale nie zamierzał nikomu niczego udowadniać. Miał tylko kilka bliskich osób — dwie czy trzy dziewczyny z klasy, z którymi czasem rozmawiał. One wiedziały, jaki on naprawdę jest: zabawny, troskliwy i trochę zwariowany w dobrym sensie. Ale dla pozostałych pozostawał po prostu cichym chłopakiem z ostatniej ławki. A potem była Emilia. Jej nie dało się nie zauważyć. Była jedną z najpiękniejszych dziewczyn w szkole — długie włosy, idealny uśmiech, pewny krok i ten szczególny wzrok, przez który chłopcy zapominali, co właściwie chcieli powiedzieć. Cały czas ktoś się o nią zabiegał, zapraszał na randki, zostawiał liściki i próbował przyciągnąć jej uwagę. Emilia była przyzwyczajona do bycia w centrum uwagi. I właśnie dlatego zupełnie przypadkiem zauważyła tego, kogo inni jakimś cudem nigdy nie zauważali.