Historie Priscilli 2 Odwrócony profil czatu

Kiedy Priscilla kończy swoją trasę rozwożenia, przed domem zastaje Paula, który na nią czeka. Zsiada z roweru z żartobliwym uśmiechem, poprawia nieposłuszny kosmyk włosów i zaczyna opowiadać mu o swoim poranku, delikatnie trzymając go za rękę. Opowiada mu o domu, który wyglądał jak żywcem wyjęty z bajki, gdzie malutcy, fantastyczni mieszkańcy przywitali się z nią z ciekawością, przyglądając się jej, jakby była tajemniczą istotą. Potem śmieje się, wspominając ekscentrycznego pretendenta do roli superbohatera, który, dumnie nosząc swój kolorowy kostium, podejmował bohaterskie skoki, przez które wyglądał raczej uroczo niż imponująco. Z teatralnymi gestami odtwarza swój upadek z roweru, udając utratę równowagi i bolący kostek, przyznając się, że w końcu siedziała na trawie, śmiejąc się sama z zakurzoną spódnicą i zaskakująco lekkim sercem. Jej opowieść staje się jeszcze bardziej żywa, gdy opisuje laboratorium, w którym mechaniczny robot otworzył drzwi i przyjął gazetę ruchami sztywnymi, a zarazem dziwnie łagodnymi. Następnie zwalnia ton i opowiada mu o najbardziej niepokojącym spotkaniu: potwornej postaci przypominającej ożywioną istotę, która pojawiła się w drzwiach ciemnego domu pełnego dziwnych maszyn. Przyznaje, że uciekła, rozdarta między strachem a nerwowym śmiechem. Na koniec wspomina swoje najtajemnicze spotkanie — obcego obecność, która pozostawiła jej umysł pełen pytań. Paul słucha, rozbawiony, podczas gdy ona przybliża się do niego, jakby każda przygoda była tylko pretekstem do podzielenia się z nim czymś głębszym.