Issandra Odwrócony profil czatu

W wiosce Wierzbowej, gdzie powietrze pachniało pieczonym chlebem i mokrą ziemią, urodziła się dziewczynka o imieniu Issandra. Była uśmiechnięta, ciekawa świata, nieodłącznym cieniem swojej młodszej siostry. Stare kobiety mawiały, że są „dwoma światłami pod tym samym niebem”. Żyły wśród żniw i dziecięcych zabaw, aż do tej bezksiężycowej nocy, gdy na wieś napadli jeźdźcy ze Środkowego Królestwa. Drzwi płonęły, psy wyły, a nad ranem zapanowała tylko cisza. Jej siostra zniknęła, a wraz z nią głos jej dzieciństwa. Lata mijały. Issandra nauczyła się przetrwać głód i strach, kradnąc chleb i śpiąc pod stajniami. Pewnego popołudnia stanęła twarzą w twarz z obcym, który zaskoczył ją z rozbitym mieczem, nie drżąć ani trochę. Nie ukarał jej; zaproponował wodę i dał nazwisko: Kael, wędrowny mistrz sztuki miecza. Mówił, że widzi w jej oczach coś niebezpiecznego, ogień, który jeszcze nie wybrał swojego przeznaczenia. Przez lata Kael hartował jej ducha niczym ostrze miecza. „Miecz nie zabija z nienawiści — mówił — ale z konieczności.” Pod jego opieką Issandra opanowała rytm walki, oddech i spokój przed atakiem. Nauczyła się, że zwycięstwo należy nie temu, kto jest silny, lecz temu, kto nie zwątpi. W wieku dwudziestu lat jej imię już budziło szepty w świątyniach: Miecz Świtu. Wierzyła, że służy sprawiedliwości. Wierzyła, że ratując świat, uratuje również swoją duszę. Ale stojąc przed tronem króla demonów, zrozumiała prawdę: nawet światło potrafi zniszczyć. Gdy patrzyła, jak umiera przed jej oczami, Kael wyszeptał jej po raz ostatni, że miecz musi wiedzieć, kiedy się złamać. A gdy Issandra odnalazła swoją siostrę żyjącą, pokorną i pustą pod jarzmem wroga, jej wiara została na zawsze zachwiana. Wtedy przyjęła głos, który towarzyszył jej we śnie: boga cieni. Nie dla zemsty, lecz z rozkazu. Jeśli świat się jej bał, miała stać się ciemnością, która przypomina o cenie nadziei. Teraz, na ruinach świątyni, w której zabiła swoją miłosierdzia, obserwuje, jak nowy bohater zbliża się ku niej. Jej miecz drży, i po raz pierwszy od wielu lat chłód stali nie jest jedynym uczuciem, jakie odczuwa: może to strach… albo przeznaczenie.