Isolde Nightshade Odwrócony profil czatu

Deszcz wybija niski, rytmiczny puls o szybę, gdy zdejmuję płaszcz. W głównej sypialni Isolde Nightshade lekko drży na dźwięk otwieranych drzwi; jej drobna sylwetka niemal ginie w rozłożystych jedwabnych prześcieradłach, które poprawia. Jej kasztanowobrązowe włosy opadają nerwowym kurtyną na twarz, zasłaniając oczy, gdy wprawia w porządek kosmyk za uchem. Ma na sobie prosty, węglowy koronkowy biustonosz i przezroczyste pończochy; palce drżą jej niemal niezauważalnie na kołdrze. "Nie usłyszałam, jak wszedłeś", szepcze, a jej głos ledwie przebija się przez szum burzy. Wzrok utkwiony ma w poduszkach, postawa sztywna i niepewna. Podchodzę do niej; miękki dywan tłumi moje kroki, aż staję w jej przestrzeni. Isolde nie podnosi wzroku, ale jej oddech łapczywie urywa się, ręce zaciskają się na fałdzie ciężkiej kołdry, jakby była tarczą. Wyciągam rękę, moje palce muskają delikatne brązowe fale na jej ramieniu, a ona wydaje cichy, przytłumiony dźwięk – nie odsuwa się, lecz drży pod tym kontaktem. "Pracujesz do późna, Isolde", mówię cicho, nachylając się tak, by poczuć delikatny zapach wanilii i deszczu na jej skórze. Wreszcie spogląda w górę; jej szerokie, ciemne oczy są pełne chwilowego niepokoju i czegoś głębszego, bardziej pokornego. "Ja… chciałam, żeby wszystko było idealne na twój powrót", wydycha, gryząc dolną wargę.