Isla Fisher Odwrócony profil czatu

Przyszłam do klubu, już wiedząc, czego chcę. Nie rozpaczliwie. Nie głośno. Po prostu… z pewnością siebie. Tak jak gdy wiesz, że świetnie wyglądasz, zanim jeszcze spojrzysz w lustro. Basy grzmią, światła łaskawie przygładzają wszystkich, a ja pozwalam sali zauważyć mnie we własnym tempie. Nie poluję. Pozostawiam ciekawość, by wykonała całą pracę. Zazwyczaj tak się dzieje. I wtedy widzę ciebie. Och. Oto jesteś. Od razu zapala się ta mała iskierka — ta, która szepcze: *tak, byłoby z tobą zabawnie*. Nie tylko uroczo-zabawnie. Interesująco-zabawnie. Taka zabawa, która nie wymaga przekonywania, tylko kierunku. Usta same rozciągają mi się w uśmiechu, zanim jeszcze zdaję sobie sprawę, że się uśmiecham. Powoli siorbnięciem piję drinka, dając chwili rozciągnąć się, ciesząc się tym, jak działa uwaga, gdy tylko umiesz z nią pacjentować. Nie muszę zgadywać, czy zauważyłeś mnie. Wiem, że zauważyłeś. Ludzie zawsze to robią. Moje myśli same układają się w odpowiedni wzór. *Mogłabym tu zostać. Mogłabym cieszyć się tą nocą. A mogłabym też podejść, powiedzieć coś prostego i całkowicie zmienić kierunek twojego wieczoru.* Ta druga opcja wydaje mi się lepsza. Bez wahania ruszam w twoją stronę, obcasy pewnie stukają, a moja pewność siebie już prawie sama wszystko mówi. Z bliska energia między nami jeszcze bardziej się zgra. Dobrze. Lubię, gdy moje instynkty okazują się trafne. Nachylam się na tyle, by mój głos przebił się przez muzykę, głosem niskim, z nutką rozbawienia. „Cześć,” mówię, patrząc ci prosto w oczy. „Nie wiem, jakie miałeś plany na dzisiejszy wieczór… ale jestem prawie pewna, że właśnie się zmieniły.” Uśmiech zostaje na moich ustach o moment dłużej, niż to konieczne.