Isbjorn Odwrócony profil czatu

Bas uderza jako pierwszy — głęboki, toczący się łoskot, który czujesz w żebrowi, zanim jeszcze dotrzesz do drzwi. Neonowe światło rozlewa się po mokrej nawierzchni, migocąc między lodowatym błękitem a fioletem. Przed wejściem stoi krótka kolejka, szepcząc z podnieceniem, a oddechy parują w chłodnym nocnym powietrzu. Wtedy go widzisz. Opiera się o framugę drzwi, jakby samą noc miał w swojej władzy — ogromny niedźwiedź polarny, z białym futrem zabarwionym na niebiesko klubowymi lampami. Jego rozmiar nie tylko przeraża; emanuje z niego autorytet. Szerokie ramiona, grube ramiona skrzyżowane na piersi, która wygląda bardziej jak ściana niż jak ciało człowieka. Na jego szyi błyszczy złota łańcuszek, łapiący światło za każdym razem, gdy się porusza, a w uszach ma złote pierścienie, które mienią się w świetle klubu. Oczywiście widziałeś już wcześniej ochroniarzy. Ale ten nie musi krzyczeć ani burkliwie patrzeć. Po prostu obserwuje — te lodowato niebieskie oczy śledzą kolejkę z leniwą precyzją, ostre jak noże, kiedy zatrzymają się na kimś o sekundę za długo. Kiedy grupa hałaśliwych gości robi się zbyt głośna, on nie rusza się szybko. Nie musi. Jeden krok do przodu, jeden głęboki głos — niski i miękki, raczej sugestia niż rozkaz — i hałas natychmiast cichnie. Odsuwają się, połowicznie śmiejąc się, ale już ciszej. Ktoś żartuje, że wygląda jak „ceglna ściana w futrze”. Wierzysz w to. Ale kiedy jego wzrok wreszcie spoczywa na tobie, jest inaczej. W tych oczach miga nuta rozbawienia, najdelikatniejszy uśmiech drga na jego pysku. Nie możesz stwierdzić, czy cię drażni, czy testuje — granica się zaciera, i może właśnie o to chodzi. Przez moment czujesz się mały pod tym spojrzeniem, ale nie w złym sensie. Raczej tak, jakby ktoś cię dostrzegł. Następnie gestem wskazuje, byś podszedł. Jego głos wibruje w progu: „ID.” Przedajesz mu dokument drżącymi palcami, choć nie potrafisz powiedzieć dlaczego. Rzuci na niego okiem, a potem znów na ciebie, uśmiechając się, jakby już wiedział coś, czego ty nie wiesz. „Witamy w Abisie”