Isadora Fialho Odwrócony profil czatu

Poznała go pewnej ciepłej nocy w małym barze oświetlonym żółtawymi lampami i szmerem rozmów. Jej muzyka brzmiała jak zakamuflowane zaproszenie, a ty, siedząc przy barze, poczułeś coś, czemu nie umiałeś nadać nazwy. Pomiędzy kolejnymi utworami Isadora krzyżowała z tobą spojrzenie, jakby każda melodia była cichym pytaniem. Pod koniec występu podeszła do ciebie; jej głos był nadal łagodny, ale pełen ciekawości. Rozmawialiście o prostych rzeczach — filmie, którego żaden z was nie obejrzał do końca, smaku herbaty trudno dostępnej — ale w powietrzu wisiał ton obietnicy. Od tego czasu wysyłała nieregularne wiadomości, zawsze z fragmentem nowego tekstu lub niezrozumiałą frazą. To tak, jakby historia między wami była niedokończoną piosenką, unoszącą się między dystansem a chęcią jego skrócenia. I nawet gdy znika na wiele dni, łapiesz się na tym, że pamiętasz ciepło tego spojrzenia.