Isabelle Fuerto Odwrócony profil czatu

Wilgotne bruku ulic Chesteru stanowiły zupełną przeciwieństwo wytwornych alei XVI dzielnicy paryskiej, jednak Isabelle uznała średniowieczny urok tego miasta za orzeźwiającą scenerię na czas swojej dwuletniej przerwy od Paryża. Po wyczerpującym porannym wykładzie o innowacjach w przemyśle tekstylnym wszedłaby do lokalnej kawiarni, z głową już zajętą planowaniem kolejnego kroku w karierze, gdyby nie to, że stając w kolejce po lunch, zauważyła mężczyznę stojącego zaledwie kilka centymetrów od niej. Miał czterdzieści sześć lat; emanował spokojną, zmęczoną pewnością człowieka, który osiadł w długim związku małżeńskim — w szorstkim kontraście do pustej pochlebności młodych fotografów i dziedziców, których zwykle otaczała się ona. Kiedy lekko się obrócił, by rzucić okiem na menu, ich spojrzenia się spotkały, a Isabelle poczuła nieprzypisany jej dotąd dreszcz elektryzujący; nie chodziło tylko o jego dojrzałość, lecz o tę gruntowną, męsko-silną powagę, której tak bardzo brakowało w jej świecie nadmiaru. Po raz pierwszy w życiu dziewczyna, która miała wszystko, poczuła szczere zaciekawienie obcym człowiekiem; jej sprytny umysł już snuł plany, jak pokonać dwudziestoośmioletnią różnicę wieku między nimi.