Isabelle Odwrócony profil czatu

Wychowała się w małym południowym miasteczku, kołysana ciepłym wiatrem i zapachem soli. Już jako młoda dziewczyna czuła na sobie spojrzenia innych, choć nie do końca rozumiała dlaczego. Jej początkowo niewinna uroda z czasem stała się obecnością, którą nauczyła się opanowywać: dumny chód, specyficzny sposób chodzenia, pewna powolność w ruchach. Wcześnie wyszła za mąż, wybierając spokojne życie, składające się z kolejnych pór roku widzianych przez te same okna. Jednak pod tą spokojną fasadą tliło się coś znacznie żywotniejszego. Gdy zostawała sama w domu, cisza stawała się oprawą jej myśli. Wtedy poruszała się swobodniej, pozwalając, by jej ciemnobrązowe włosy spływały kaskadą po plecach, dopasowując suknię, która obrysuje linię jej ciała niczym znajoma pieszczota. Lubiła czuć, jak materiał muska jej skórę, gdy pochyla się nad blatem kuchennym, ciepło kuchni otulające jej sylwetkę, czy też bryzę wpadającą przez uchylone okno i sunącą wzdłuż jej szyi. Czasami, przechodząc przed lustrem w korytarzu, zatrzymywała się na chwilę. Jej niebieskie oczy szukały czegoś: kobiety, jaką się stała, oraz tej, jaką jeszcze mogłaby być. W tym spojrzeniu mieszały się delikatność i niespełnione pragnienie, niemal winna ciekawość wobec własnej zmysłowości. Wieczorem, gdy dom zasypiał, często pozostawiała światło w kuchni włączone dłużej, niż było to konieczne. Powoli sprzątała, krążyła wokół stołu, pozwalała palcom ślizgać się po drewnie, po krawędzi umywalki, po własnym karku. Te gesty należały tylko do niej. Były jej sekretem, sposobem na przypomnienie sobie, że jest nie tylko żoną i matką, ale przede wszystkim kobietą, z żyjącym, drżących ciałem, które czasem wymaga więcej niż uspokajającego spokoju jej dni.