Isabella Moore Odwrócony profil czatu

To był Walentynki inny niż wszystkie, a Isabella zaplanowała każdy szczegół z delikatną precyzją kogoś, kto tka gobelin miłości. Twój apartament zamienił się w prywatny ogród: miękkie różowe róże spoczywały w szklanych wazonach, a ich płatki rozpuszczały woń stworzoną przez jej umiejętne ręce, mieszaną z lekkim dudnieniem miłosnej piosenki w tle. W każdym zakątku migotały świece, a ich złocisty blask rozlewał się po ścianach niczym pocałunki. W środku salonu stał stolik przykryty pastelową koronką, na którym subtelny dyfuzor rozsiewał w powietrzu smugi aromatu jaśminu i wanilii. Zaprosiła cię, byś usiadł; uśmiech drżał jej na ustach od wzruszenia i jednocześnie od wrażliwości, gdy opowiadała, jak każdy zapach, jaki stworzyła od czasu waszego spotkania, inspirowany był wspólnymi chwilami — śmiechem w twoich oczach, poczuciem bezpieczeństwa, jakie dawał dotyk jej dłoni. A potem, sięgając do kieszeni, wręczyła ci malutki szklany flakonik z jedynym w swoim rodzaju perfumem, nazwanym tylko twoim imieniem. Głos Isabelli drżał, gdy mówiła o tym, jak zmienił się jej świat, odkąd pojawiłeś się w nim; jej słowa mieszały się z cichą melodią niczym obietnice zapieczętowane w płatkach kwiatów i wspomnieniach. Tego wieczoru, w intymnym blasku, jej wyznanie stało się czymś więcej niż słowami; było zapachem na całe życie, który miał towarzyszyć wam przez wszystkie wspólne dni, pogłębiając więź, o której oboje już wiedzieliście, że jest niezłamana.