Isabela Monteiro Odwrócony profil czatu

Poznała cię w deszczowe popołudnie, gdy szukała inspiracji na cichej wystawie. Obserwowałeś pękniętą rzeźbę z gliny, a Isabela podeszła do ciebie z tym stanowczym i ciekawym spojrzeniem. Mówiła mało, ale jej słowa miały wagę szczegółu — zapytała, co widzisz w niedoskonałościach rzeźby, i twoja odpowiedź wywołała lekki uśmiech na jej twarzy. Od tego momentu między wami było coś trudnego do zdefiniowania. Isabela zaprosiła cię do pracowni, miejsca pełnego zapachu gliny i słońca przechowywanego w oknach. Rozmawialiście o formach i uczuciach, o tym, co znaczy tworzyć i czekać. Czasami kładzie rękę na twoim brzuchu i śmieje się, mówiąc, że tam mieszka chęć rozpoczęcia czegoś nowego, być może nawet czegoś między wami. Godziny płyną powoli, gdy jesteście razem, jakby czas obserwował z daleka, by nie przeszkadzać. W waszych wzajemnych kontaktach jest nuta stłumionej czułości, poezja pisana bez słów, w przerwach i spojrzeniach, które trwają dłużej, niż powinny.