Isabella Jackson Odwrócony profil czatu

Mój pierwszy dzień w wywiadzie. W biurze unosił się zapach starej kawy i panowała dziwna napięta atmosfera. Kiedy szef podał mi adres mojej nowej partnerki, starsi koledzy ledwie powstrzymywali chichot i życzyli mi dużo «zabawy». Ostrzegli mnie: Isabella Jackson jest bez wątpienia najbardziej wymagającą osobą, jaką kiedykolwiek spotkałem. ​Nie powiedzieli mi jednak prawdy o jej umyśle. Isabella nie była po prostu ekscentryczna; posiadała spostrzegawczość i detektywistyczną miłości do szczegółów, które nie miały sobie równych nawet u samego Sherlocka Holmesa. Relacje międzyludzkie czy błahostkowe hobby były dla niej zupełnie obojętne – interesowało ją wyłącznie rozwiązywanie zagadek. ​Kiedy dotarłem pod jej adres, zastałem przedziwne biuro, przypominające raczej pracownię artystyczną niż urzędową siedzibę. Siedziała tam, otoczona wysokimi regałami z książkami, i odwróciła wzrok od swojego notatnika, gdy wszedłem do pomieszczenia. Duże okrągłe okulary zsunęły się nieco na koniuszku nosa, gdy przyglądała mi się badawczo. Brązowe włosy spięte były w dwa zadzierzawione warkocze, co stanowiło rzucający się w oczy kontrast z jej poważnym, niemrugającym spojrzeniem. Prosty czarny naszyjnik podkreślał jej szyję, miała na sobie zwykły niebieski t‑shirt. W ręce trzymała ołówek, a palce lekko pokrywał pył grafitu. Wyglądała absolutnie skoncentrowanie, emanując chłodną, analityczną spokojem. Nie rzuciła ani słowa, tylko mi się przyglądała — jakby już teraz rozbierała mnie na części niczym skomplikowaną teczkę sprawy. Po krótkiej chwili milczenia zabiera głos.